به گزارش سایت اوباما، اقدام شنیع دو معلم آمریکایی در تجاوز وحشیانه به ده‌‌ها کودک در مدرسه ابتدایي "ميرامونت" ايالت لس آنجلس، مردم این منطقه را به شدت بهت‌زده کرده است.

لس آنجلس تایمز طی گزارشی در این زمینه تصریح کرد که مايک پارکر رئيس پليس لس آنجلس در اين خصوص گفته است: به فاصله 4 روز در این ایالت، دو معلم 49 و 61 ساله شناسایی شده‌اند که به ترتیب به 23 و 26 دانش آموز بین 6 تا 10 سال تجاوز جنسی کرده‌اند.

براساس این گزارش، "مارتين بي اسپرينگر" 49 ساله اهل آلهامبر و "مارک برندت" 61 ساله، براساس تصاویری که از جنایات خود منتشر کرده‌اند شناسایی و دستگیر شده‌اند.

پارکر عنوان کرده که قربانيان شهوت‌راني اسپرینگر 49 ساله، عمدتاً در طول 3 سال گذشته اقلاً يکبار در این مدرسه مورد آزار جنسي قرار گرفته‌اند.

بازپرسان پيش‌بيني کرده‌اند که در اين واقعه اسفناک، با گذشت زمان قربانيان بيشتري از ميان دانش‌آموزان ممکن است پیدا شوند.

براساس همین گزارش، یک مورد هولناک‌تر نیز در این مدرسه از سوی یک وکیل سرشناس گزارش شده و آن اینکه "مارک برندت" پیرمرد 61 ساله، به طرق وحشتناکی، 26 کودک 6 تا 10 ساله را مورد آزار و تجاوزهای جنسی قرار داده است که این گزارش از ذکر جزئیات این جنایات هولناک معذور است.

مرد هوسران که 32 سال براي مدارس کار می‌کرده و طی این سال‌ها گزارش‌هایی از اقدامات شنیع وی به مسئولین مدرسه و مقامات قضایی ابراز می‌شده اما مورد بی‌توجهی آن‌ها قرار می‌گرفته است، با بستن دست و پای کودکان خردسال سنین 6 تا 10 سال، به طرق مشمئزکننده‌ای آن‌ها را مورد آزار قرار می‌داده است.

براساس این گزارش، در سال 1994 پدر و مادر دختری 10 ساله با مراجعه به دادستان منطقه عنوان کرده بودند که دخترشان توسط برندت مورد آزار و تجاوز قرار گرفته است اما دادستان به جای ارجاع پرونده به پزشکی قانونی، برندت را به بهانه نبود مستندات کافی بی‌گناه دانسته است.

به علاوه، در سال 1990 نیز دو فرد با مراجعه به مسئولان مدرسه عنوان کردند که وی را در حال عمل شنیعی در کلاس دیده‌اند اما مسئولان مدرسه با توبیخ این دو فرد، این اظهارات را برگرفته از شایعات و یا هدف تخریب چهره برندت عنوان کردند.

اما با وجود گزارش‌های تکان‌دهنده از جنایات این دو معلم علیه کودکان خردسال، اتفاق عجیب‌تر، نوع مواجهه سیستم قانونی ایالات متحده و مسئولین این مدرسه با مسببان این جنایات بوده است. به گونه ای که "جان ديزي" مدير مدارس منطقه لس آنجلس که به واسطه بی‌توجهی مسئولیت تحت امر وی، اتفاقات سال قبل در ابعادی بسیار گسترده‌تر دوباره رخ داده است، عنوان کرده که "ما در نظر داریم اسپرينگر را طی هفته بعد جريمه کنیم."

اين مدير در مصاحبه با شبکه KTTV حتی از اخراج این معلم حرفی به میان نیاورده و صرفاً عنوان کرده است: "در نظر داریم تا هفته بعد در جلسه بررسي اتهامات، به خاطر رفتار و تماس‌های نامناسب با دانش آموزان او را جريمه کنيم. "
به علاوه، سیستم قضایی ایالات متحده نیز که با اغماض از جنایت برندت 61 ساله در سال 1994، موجبات افزایش جنایت‌های وی را باعث شده است، براساس گمانه‌زنی‌ها و در صورتی که شاکیان بتوانند مستندات کافی را برای اثبات جرم وی به دادگاه ارائه دهند، براساس گزارش لس‌آنجلس تایمز، برندت را حداکثر به حبس ابد محکوم خواهد کرد و در غیر این صورت و در صورت تکرار واقعه 1994، محکومیت وی کاهش خواهد یافت و یا با پرداخت جریمه، یا بخشیده خواهد شد.

برخی گزارش‌ها حاکی است که جرم برندت در این در حالی است که در دو صورت مقصر یا بی‌گناه شناخته‌شدن برندت، به دلیل استعفای وی قبل از صدور حکم اخراج، برندت به دلیل استفاده از بیمه، ماهانه 4 هزار دلار نیز از بیمه بازنشستگی خود دریافت خواهد کرد!

حسین فتاحی که مسئولیت تدوین مجموعه‌ای داستانی درباره معصومان از رسول اکرم تا حضرت مهدی (عج) را برعهده دارد، به خبرنگار مهر گفت: هدف از این کار، آشنا کردن بچه‌های دبستانی با شیوه عملی معصومان است و انتشارات قدیانی این مجموعه را در قالبی آموزنده، جذاب و قابل فهم برای بچه‌ها منتشر می‌کند.

وی ادامه داد: از زندگی و گفته‌های هریک از معصومان، 10 فراز که قابلیت روایت داستانی دارد، انتخاب می‌شود و هر نویسنده 10 کتاب 10 صفحه‌ای درباره هر یک از معصومان می‌نویسد. از این مجموعه تاکنون «قصه‌های عاشورایی» درباره امام حسین (ع) منتشر شده و «قصه‌های نهج‌البلاغه» درباره حضرت علی (ع) نیز آماده شده است. تاکنون 70 درصد کارهای تصویرگری شده و بقیه نیز در دست آماده‌سازی است.

این نویسنده با اشاره به اینکه این کتاب‌ها مصور و رنگی خواهد بود، بیان کرد: در نظر داریم در پایان پروژه، هر 10 جلد مربوط به یکی از معصومین را در قالب یک کتاب مصور و رنگی منتشر کنیم و فکر می‌کنیم مجموعه به طور کامل در نمایشگاه کتاب سال آینده عرضه شود.

فتاحی افزود: نخستین کتاب‌ها از این مجموعه تابستان امسال منتشر شد و در فاصله یک‌ساله همه مجلدات آن منتشر شده است. نویسندگانی چون محمدرضا سرشار، حمید گروگان، فریبا کلهر، مجید ملامحمدی، مسلم ناصری و محمود پوروهاب هر کدام کتاب‌های مربوط به یکی از معصومان را به رشته تحریر در آورده‌اند.

مسئول تدوین مجموعه داستانی درباره معصومین از دیگر کارهایی که در انتشارات قدیانی برای بچه‌ها تدوین می‌شود اینگونه گفت: در کنار اینها، 5 کتاب درباره زندگی و سیره معصومین در قالب قصه‌های منظوم تدوین شده است و همچنین درباره متون کهن و شخصیت‌های تاریخی هم چنین پروژه‌هایی موجود است.

وی در پاسخ به اینکه آیا این تمهیداتی برای رسیدن کتاب‌ها به دست مخاطبان هم شده است، توضیح داد: مشکل توزیع کتاب در کشور ما وجود دارد و کتاب‌ها به دست یک درصد مخاطبان هم نمی‌رسد. ما 5 میلیون دانش‌آموز دبستانی داریم که با شمارگان 5 هزار نسخه، این کتاب‌ها از هر هزار نفر به دست یک نفر می‌رسد.

فتاحی در پایان گفت: حل مشکل توزیع کتاب نیاز به مدیریت منسجم دارد و به شخصه پیشنهادهای زیادی در طول این سال‌ها داده‌ام، مثلا وزارت آموزش و پرورش می‌تواند کتاب بخرد و در مدارس توزیع کند. ایجاد مراکز دائمی فروش کتاب با ارائه انواع کتاب‌ها در سراسر کشور و ... از جمله راهکارهای پیشنهادی است.

تا اینکه بالاخره از اواخر سال گذشته و پس از سال‌ها، زمزمه‌هایی مبنی بر اکران دو فیلم آخر کیارستمی -یعنی "شیرین" و "کپی برابر اصل"- در سینماهای وطنی شنیده شد. کمی بعد و در سال 90 با جدی‌تر شدن طرح اکران فیلم‌های خاص، نام این دو فیلم به عنوان نخستین گزینه‌های اکران در این گروه مطرح شد و سرانجام از یکی دو هفته پیش، "شیرین" کیارستمی در برخی از سینماها به نمایش درآمد. فیلمی که از همان ابتدا مشخص بود برای هر مخاطبی از هر جای دنیا، فیلم عجیب و غریبی خواهد بود. اما شاید هیچ‌کس تصور آنچه را که قرار بود، اتفاق بیفتد، نداشت!

"شیرین" را می‌توان یکی از "تجربه‌گرا"‌ترین فیلم‌های تمام تاریخ سینمای دنیا دانست. در تمام طول این فیلم، مخاطب نظاره‌گر چهره‌ی جمعی از مشهورترین بازیگران زن سینمای ایران است که در یک سالن سینما و یا تئاتر مشغول تماشای فیلم یا تئاتری با موضوع قصه‌ی "خسرو و شیرین" هستند. البته مخاطب چیزی از این فیلم یا تئاتر نمی‌بیند و فقط صدای آن را می‌شنود و به جای آن، میمیک صورت این زنان بازیگر را می‌بیند که به تناسب حال و هوای صدا، تغییر می‌کند. به عبارت دیگر، تمام این 90 دقیقه، مخاطب باید به صورت این بازیگران زن زل بزند و از خنده، گریه و یا دیگر اکت‌های صورت این بازیگران همراه با شنیدن داستان خسرو و شیرین لذت ببرد! فقط همین!

اما با همه‌ی این احوالات عجیب و غریب، فیلم "شیرین"، کسی انتظار نداشت که اکران فیلمی از پرافتخارترین کارگردان سینمای ایران در جهان و تنها برنده‌ی ایرانی نخل طلای کن، با این شدت از اعتراض‌هاي مردمی در سینماها روبرو شود. ولی این روزها به نظر می‌رسد که اکران "شیرین"، بیش از آنکه این جماعت سینمایی‌نویس طرف‌دار نظریه‌ی "هنر برای هنر" را خوشحال کند، موجبات خوشحالی مخالفان جریان سینمای جشنواره‌ای در ایران را فراهم کرده است؛ چرا که این روزها اخبار حکایت از آن دارد که در برخی سالن‌های نمایش‌دهنده‌ی فیلم "شیرین"، تماشاگران برای نشان دادن نارضایتی شدید خود از این فیلم، خواستار استرداد پول خود شده‌اند و حتی در مواردی کار به شکستن شیشه‌ی سینما هم کشیده است! جالب آنکه مهم‌ترین مورد این درگیری‌ها، از سینما فرهنگ تهران گزارش شده است؛ جایی که از سال‎های دور به عنوان سینمای مخصوص روشنفکران و مخاطبان خاص سینما شناخته می‌شده است.

البته این نوع استقبال مخاطب ایرانی از یک فیلم مسبوق به سابقه است. چنانکه در سال‌های اخیر و در هنگام اکران فیلم "چه کسی امیر را کشت" (به کارگردانی مهدی کرم‌پور که فیلم "پل چوبی" را در جشنواره‌ی امسال دارد) و نیز فیلم "آتش سبز" (به کارگردانی محمدرضا اصلانی) هم این اتفاق (شکستن شیشه‌های سینما و درگیری در سالن در اعتراض به فیلم) رخ داده بود، با اين حال، تصور نمی‌شد که این بار این عکس العمل مخاطبان در قبال فیلمی از کیارستمی تکرار شود. به ویژه آنکه اکران فیلم‌های کیارستمی در ایران سال‌ها بود که به عنوان یک آرزو مطرح می‌شد!

این اعتراض‌های شدید و استقبال منحصر به‌فرد(!) از اکران این فیلم، در حالی رخ می‌دهد که تقریباً در هیچ یک از محافل و رسانه‌های سینمایی به آن پرداخته نشده است و می‌توان به جرأت ادعا کرد که اکران "شیرین" بر خلاف اینکه گفته می‌‌شد اتفاق مهمی است، کاملاً در سایه‌ی اخبار جشنواره‌ی فجر و موفقیت های فیلم فرهادی بایکوت شده است تا با این انزجار مردم از فیلم استاد(!)، اثبات ادعای پوچ بودن سینمای امثال کیارستمی و باطل بودن نظریاتی همچون "هنر برای هنر" زیاد به چشم نیاید.

نکته‌ی جالب اینجاست که هنگام اکران نسخه‌ی سینمایی "یوسف پیامبر" در ماه مبارک رمضان امسال، تمام رسانه‌های سینمایی بسیج شدند تا استقبال کم مردم از اکران این فیلم را پوشش دهند تا شاید به زعم خود نشان دهند که سینمای دینی مخاطب ندارد. به نحوی که برنامه‌ی هفت در بخش "هفت روز" -که به مرور اخبار سینمایی هفته اختصاص دارد- گزارش تصویری مفصلی از خالی بودن سینماهای نمایش دهنده‌ی این فیلم پخش کرد و  بسیاری از سایت‌ها و روزنامه‌های دیگر نیز این استقبال سرد را از نسخه‌ی سینمایی سریالی که همه‌ی مردم پیش از این دیده‌ بودند، پوشش دادند و البته کسی هم چندان به این موضوع اشاره نکرد که همزمان با اکران این فیلم، سریال "یوسف پیامبر" برای دومین بار در حال پخش از شبکه‌ی آی‌فیلم بوده و هیچ توجیهی برای استقبال مناسب مردم در ساعات پایانی شب از این فیلم وجود نداشته است.

به نظر می‌رسد که با اکران فیلم "شیرین"، به پایان رسیدن عمر سینمای کیارستمی و به تبع آن، سینمای جشنواره‌ای بیش از هر وقت دیگری عیان شده است. سینمایی که در همان دوران اوج خود هم منتقدان فروانی از جمله شهید سید مرتضی آوینی داشت که معتقد بود بسیاری از فیلم‌های تجربی کیارستمی مانند "مشق شب" از مستندهای تلویزیونی هم ضعیف‌تر است. اما جامعه‌ی سینمایی ایران تحت تأثیر جشنواره‌های خارجی، هیچ‌گاه نپذیرفت که کیارستمی به علت موفقیت نداشتن در جذب مخاطب، اصلاً سینماگر مهمی نیست. آنها آن روزها فقط نخل طلای کن را ‌می‌دیدند و این روزها هم همچنان خود را به ندیدن زده‌اند و نمی‌خواهند باور کنند که جواب مردم به فیلم‌هایی همچون "شیرین"، شکستن شیشه‌های سینماست!

عجیب آن که جشنواره‌های خارجی هم که روزگاری مهم‌ترین حامیان کیارستمی به شمار می‌آمدند، این روزها حاضر نیستند پای فیلمی همچون "شیرین" هزینه بدهند. شاهد مثال هم آنکه در اکران‌های خارجی هم عده‌ای به فیلم‌های کیارستمی اعتراض می‌کنند و خواستار پس گرفتن هزینه‌ی بلیت‌های خود می‌شوند! چنان‌که در جشنواره‌های کن (هنگام اکران فیلم "کپی برابر اصل") و ونیز (برای اکران "شیرین") این اتفاق افتاد و البته طبق معمول خیلی در رسانه‌های داخلی پوشش داده نشد. و یا اینکه اخیراً "تارانتینو" کارگردان صاحب نام امریکایی، سینمای کیارستمی را مزخرف نامیده است!

باید پذیرفت که هنوز هم مفهوم سینما در ایران مظلوم است. مفهومی که در همه جای دنیا، سرنوشتش با مفهوم مخاطب گره خورده است؛ اما شوربختانه در سینمای ایران، میزان قرابت یک فیلم با مفهوم سینما توسط جشنواره‌های خارجی مشخص می‌شود. تصور کنید كه اگر کیارستمی نخل طلای کن را نمی‌گرفت، الان کجای سینمای ایران بود؟ اگرچه همین حالا هم در جای مهمی نیست؛ چرا که در بهترین حالت، می‌توان ادعا کرد که شاید فقط ده درصد از مردم تماشاگران سينماي ايران توانسته‌اند تا به حال یک فیلم از "کیارستمی" را تا انتها تحمل کنند.

به هر حال، باید پرسید این همه سال هیاهو برای کسی همچون کیارستمی به چه دلیل بوده است؟ آیا در چنین شرایطی نباید در انتساب لقب استاد به چنین فردی تجدید نظر کرد؟ وقتی سینماگری نمی‌تواند مخاطبش را بیشتر از یک ربع روی صندلی سینما بنشاند و تحمل فیلم‌هایش تا این حد سخت است، چگونه سال‌های متمادی به عنوان مهم‌ترین سینماگر ایرانی مطرح می‌شد؟

و نیز باید پرسید که چطور شده است که هنگام اکران فیلم‌های "استاد" -آن هم پس از سال‎ها- در سینماهای وطنی، کار به شکستن شیشه‌های سینما می‌رسد؟

و سؤال آخر؛ آیا جامعه‌ی سینمایی ایران از برخورد مردم با فیلم‌های کیارستمی عبرت می‌گیرد؟ بعید است. این روزها همچنان خیلی‌ها از افتخار تازه‌ی سینمای ایران در جشنواره‌های خارجی صحبت می‌کنند.

به گزارش كهيان، هتاكي اين نمايش ضعيف و سخيف عليه نظام تا آنجا بود كه راديوي زمانه كه از هلند برنامه پخش مي كند، به تجليل از فرد ياد شده پرداخت.

اين فرد كه در كلاس درس خود در دانشگاه آزاد به تحسين اراذل و اوباش پرداخته و از يك دانشجوي دستگير شده در 13 آبان حمايت كرده بود، اينك با امضاي يك تعهدنامه به‌صورت مشروط در راديو مشغول به كار است.

با اين اوصاف، جاي تعجب دارد كه يك عنصر معلوم الحال به عنوان يك مسئول در بطن جشنواره اي قرار گرفته كه در پاسداشت انقلاب اسلامي مجال برپايي يافته است.

به گزارش خبرنگار فارس، محمد سرشار حدود دو هفته پیش، استعفای خود از مدیرعاملی کانون اندیشه جوان را به حجت‌الاسلام والمسلمین رشاد اعلام کرد و این استعفا روز گذشته با حضور رشاد در پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه‌اسلامی رسماً مورد موافقت قرار گرفت.

بدین‌ترتیب حضور 34 ماهه محمد سرشار در کانون اندیشه جوان (14 ماه به عنوان قائم‌مقام مدیرعامل و 20 ماه به عنوان مدیرعامل) به پایان رسید.

محمد سرشار ششمین مدیرعامل کانون اندیشه جوان از بدو تاسیس این کانون در سال 1377 تا به حال بود که در اردیبهشت89 با حکم علی‌اکبر رشاد این سمت را بر عهده گرفت. وی دانش‌آموخته مقطع کارشناسی ارشد رشته حقوق جزا از دانشگاه امام صادق(ع) و پیش از این نیز به مدت سه سال رییس فرهنگسرای دانشجو (شفق) بود. از او، تاکنون یک مجموعه داستان و سه کتاب دیگر به چاپ رسیده و هم‌اکنون یک مجموعه داستان و کتابی در زمینه حقوق مطبوعات را در دست انتشار دارد.

به گزارش رجانيوز، اما مسعود فراستی منتقد نام آشنای سینمای ایران که با وجود هجمه سنگین جریان روشنفکری، شجاعانه نظرات خود را درباره ساخته اصغر فرهادی در طول يك سال گذشته مطرح کرده است، شب گذشته نیز در برنامه هفت با اشاره به سرازیر شدن جوایز بین المللی به سمت این فیلم و احتمال زیاد اختصاص اسکار به آن، این اتفاق را نه بخاطر برجستگی هنری جدایی نادر از سیمین بلکه به خاطر رویکرد سیاسی این جشنواره‌ها دانست.

وي با يادآوري رویکرد سیاسی بخش خارجی اسکار در اختصاص جایزه به فیلم‌های خارجی، تصویر چرکی را که این فیلم از فضای ایران ارائه می‌دهد، هم جهت با سیاستی دانست که به تحریم ایران در عرصه سیاسی می‌اندیشد و علت توجه به ساخته فرهادی را نه جنبه هنری که این هم داستانی سیاسی دانست.

فراستی همچنین با اشاره به تلاش غرب برای اپوزیسیون جلوه دادن جدایی نادر از سیمین، این تلاش را هم غلط و بیهوده دانست و عنوان کرد نمی‌توان به این فیلم اپوزیسون بودن را اطلاق کرد.

در ادامه متن کامل سخنان مسعود فراستی درباره توجه جدی محافل سینمایی غرب به ساخته اصغر فرهادی و فیلم این اظهارات را در برنامه هفت مشاهده می‌کنید:

براي دانلود فيلم اينجا كليك كنيد

«در هفته اخیر مرتب با من تماس گرفتند که درباره گلدن گلوب و فیلم جدایی که جایزه گرفت و اخیرا هم کاندیدای دریافت اسکار خارجی شد.

به نظر من ‌جشنواره‌های سینمایی- هنری فرنگ اصولاً سینمایی هنری نیستند. مخصوصاً اسکار؛ تفاوت اسکار با جشنواره‌های کن و ونیز در این است که رو به صنعت دارد. اساساً در بخش داخلی رویکرد صنعتی دارد ولی در بخش خارجی باید کشف کند و اینجا است که اساساً سیاسی است.

یادتان می‌آید بچه های آسمان را فیلم آقای بنینی هر دو کاندیدا بودند. ولی بنینی گرفت چون آخرین نمای آن یک ناو آمریکایی است که می‌آید و ناجی می شود. یعنی روشن است که سیاسی است.

الآن "نادر از سیمین" یا "جدایی" این توهم را نداشته باشد که آن‌ها دارند به ما جایزه هنری می‌دهند. این‌طور نیست. جایزه علمی جهانی ارزش دارد. رقابت ورزشی با ارزش است. جوایز سینمایی و هنری جهانی، بخصوص در یکی دو دهه اخیر جای شک دارد؛ به هیچ‌وجه این طور نیست که سیاست در آن نیست.

به نظر من خط دهنده جشنواره‌ها، سیاسی است. چند روز پیش در سایتی که من هم انگلیسی و هم فارسی اش را خواندم می گوید که کاندیدای فیلمنامه را هم به "جدایی" می‌دهیم، برای اینکه در ایران مجوز نداشته است. روشن است که این دروغ است. روشن است که فیلم با مجوز ساخته شده است، اول جایزه جشنواره فجر را گرفته است و بعد رفته جوایز دیگری دریافت کرده است. اینکه ادعا مي‌كنند ما فیلمی را که مجوز نداشته است، کاندیدا می کنیم روشن است که سیاسی است.

دوم اینکه خود این‌ها دارند با دو بال حرکت می کنند. یکي اینکه این‌ها دارند قیافه اپوزیسیونی می‌گیرند و فیلم را اپوزیسیونی کنند و وانمود می کنند، در حالي که فیلم اپوزیسیون نیست.

به نظر من این توهم که آنها دارند سیگنال مثبت می دهند، از یک طرف ما را تحریم می کنند و این‌گونه فشار، از طرفی دارند به فیلم ما جایزه می دهند و به ما سیگنال مثبت می دهد، من فکر می کنم این توهم است؛ فیلم در راستای تفکر تحریم است. تصویری که آنها می خواهند به ما بدهند. به نظر من مستقل از اینکه من این فیلم را خوب نمی دانم و فیلم به نظر من خوبی نیست. ولی اگزوتیسم مدرن آن و تصوير چرکی که از ما می‌دهد، در راستای تفکر آنها و در جهت تحریم ماست.

این را عرض کنم که دوستان این‎قدر کله پا نشوند از گلدون گلوب و اسکار. این نگاه را هم بشنوند.

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از گاردین، با کشف اسنادی جدید درباره نویسندگان و شخصیت‌های ادبی و فرهنگی که از دریافت نشان سلطنتی ملکه انگلیس سرباز زدند نام دو نویسنده دیگر همچون «رولد دال » و «سی اس لوئیس» به این فهرست افزوده شد.
در اسناد جدید کشف شده علاوه بر «دال» و «لوئیس» نام «الدوس هاکسلی» نویسنده جنجالی انگلیس نیز به چشم می‌خورد که او نیز کسب لقب «سر» و دریافت نشان سلطنتی انگلیس را رد کرده است.

این فهرست که به تازگی از سوی دفتر کابینه انگلیس منتشر شده است نام نویسندگان و شخصیت‌های ادبی و فرهنگی را که در فاصله سالهای 1951 تا 1999 از پذیرش نشان و القاب سلطنتی پرهیز داشته‌اند را به ترتیب سال در اختیار عموم مردم قرار داده است.

در این فهرست نام نویسندگان و شخصیت‌های مختلفی همچون «النور فارجون»، «رابرت گریوز»، «فیلیپ لارکین» از جمله نویسندگان صاحب نام در حوزه کودک و نوجوان و همینطور آثار بزرگسال دیده می‌شود که به طور آزادنه از پذیرش هدیه ملکه سرباز زده‌اند.
پیش از این با توجه به سیاست‌هایی که در انگلیس وجود داشت نام نویسندگان و شخصیت‌های ادبی که از دریافت مدال ملکه انگلیس سرباز می‌زدند به صورت علنی با مردم در میان گذاشته نمی‌شد. تا سرانجام طلسم این کار در سال 2003 شکست.
در این سال «بنجامین زوفانیا» شاعر انگلیسی درست در روزهایی که خبر اهدا مدال ملکه انگلیس به وی در رسانه‌ها مطرح شده بود طی یادداشتی که به روزنامه گاردین ارائه کرد به مخاطبانش گفت: «مدال سلطنتی برای من. از شنیدنش عصبانی و نگران می‌شوم. وقتی درباره سنگدلی‌ها و قساوت پیشینیان و نیاکانم در این زمینه فکر می‌کنم.. وقتی به لقبی چون «سزار» و یا «شوالیه» فکر می‌کنم یاد سلطنت‌خواهانی می‌افتم که چگونه در دوران‌های گذشته به آزار و اذیت مردم پرداخته‌اند.

علاوه بر این نویسنده‌ای همچون «جی بلارد» نیز در یادداشتی که در این زمینه نوشته بود چگونه می‌توانم چنین افتخاری را به نام خود ثبت کنم در حالی که نویسنده‌ای همچون «دیوید هیئر» که سالها درباره حقوق مردم و شهروندان انگلیسی نوشته بود امکان دریافت چنین لقب و عنوانی را تا به حال به دست نیاورده است.

علاوه بر این در فهرست اعلام شده توسط کابینه انگلیس نام شخصیت‌های ادبی و هنری دیگری همچون «لوییس فروید» مجسمه‌ساز، «آلفرد هیچکاک» کارگردان، «فرانسیس بیکن»، «ال اس لوری» نیز دیده می‌شود که از پذیرش نشان شوالیه انگلیس در سالهای 1951 تا 1999 پرهیز کرده‌اند.

به گزارش باشگاه خبرنگاران، در پي برهنگي گلشيفته فراهاني در مقابل دوربين و واکنش منفي افکار عمومي و حتي خانواده اش در برابر اين اقدام وي ،دوستان گلشيفته فراهاني نيز به افشاگري در مورد يکي از علتهاي اين عمل زشت وي دست زدند.

دوستان (البته هم اکنون سابق) او مي گويند كه گلشيفته 2 سال پيش از شوهرش جدا شده و در اين مدت تقريبا هيچ پيشنهاد مهمي براي بازيگري نداشته است.

گلشيفته كه در اين مدت با بيكاري مواجه شده بود وضع مالي خوبي نداشت و گاهي براي امرار معاش خود مجبور بود در ساعت هاي خلوت، به خيابان هاي پاريس رفته و ساز بنوازد تا بتواند هزينه زندگي خود را تامين كند.

وي براي اينكه در اين حالت شناخته نشوند نقاب به صورت خود مي زد.

دوستان وي گفته اند پس از آنكه گلشيفته با اين شرايط روبرو شد و مي رفت که کاملا به فراموشي کامل سپرده شود دست به اقدام اخير زد و تلاش كرد تا با عريان شدن در برابر دوربين دوباره جلب توجه کند و حداقل مورد توجه جامعه غرب قرار گرفته و به ذهن ها برگردد.

داستان « به کی سلام کنم» داستان کوتاهی از « سیمین دانشور » است-از مجموعه داستانی به همین نام- که یکی از جلسات نقد حوزه هنری، با مدیریت « محمدرضا سرشار » را به نقد خود اختصاص داد.

ابتدا محمدرضا سرشار شخصیتهای داستان را این گونه معرفی کرد: از شخصیتهای داستان یکی سرهنگ است که اسمش -« آریافر» - در پایان داستان ذکر می شود. دیگری « منصوره »، همسر سرهنگ است.این دو، یک نوه هم به نام «کیوان» دارند. شخصیت دیگر داستان، «آقا شیخ عبدالله» پیش نماز مسجد محله است. « حاجی علی » و چند شخصیت دیگر، که فرعی محسوب می شوند ، در داستان هستند.

کل زمان جاری داستان بیشتر از یک هفته نیست. در اول داستان می گوید که آذر ماه بوده است. در صفحه 210 می گوید، دوم آذر بود. اما در صفحه 216 می گوید، چهارم آذر بود. کل داستان در یک هفته رخ داده است.

قبل از نقد داستان، ابتدا اطلاعاتی از نویسنده به شما می دهم:

سیمین دانشور، در سال 1300 در شیراز به دنیا آمد. دانشور دارای دکتری ادبیات فارسی است. استاد زیبایی شناسی در دانشگاه تهران، عضو هیئت دبیران مجلات نگار، علم و زندگی و کیهان ماه بوده است. نخستین مجموعه داستانش «آتش خاموش» در سال 1327 به چاپ رسید؛ که آن را به شیوه حکایتهای « اُ. هنری » و نامه های عاشقانه « جواد فاضل » نوشته است. این داستانها از دید دختری احساساتی بیان می شود. در سال 1340، یعنی سیزده سال بعد از اولین مجموعه داستان او، مجموعه دیگرش به نام « شهری چون بهشت » به چاپ رسید. اوج کار دانشور، در داستان بلند «سووشون » است. این کتاب در سال 1348 به چاپ رسید. سیمین دانشور، چند کتاب خارجی هم ترجمه کرده است. بعد از انقلاب، مجموعه داستانهای«به کی سلام کنم» ، «انتخاب» و «پرندگان مهاجر»، همچنین دومجلد رمان به نامهای «جزیره سرگردانی» و «ساربان سرگردان» را چاپ کرده است.

حالا ،از عنصر غالب، شروع به نقدداستان می کنیم.

محبوبه یزدانی: این یک داستان شخصیت است. داستان حول محور سرهنگ می چرخد. در آخر داستان هم ،سرهنگ متحول می شود.

مهدیه ارطایفه: عنصر غالب در این داستان، پیرنگ است. سرهنگ شخصیت خاصی نیست و تحول او در پایان داستان، دلیل بر این نمی شود که این، یک داستان شخصیت است. معمولاً در داستان پیرنگ، تحول برای شخصیت اصلی رخ می دهد.

سرشار: البته بیشتر از یک داستان کوتاه به تحلیل شخصیت سرهنگ پرداخته است. ابه همین سبب شبهه ای بین غالب بودن شخصیت و پیرنگ به وجود می آید. نمی شود این داستان را داستان پیرنگ گفت. چون عمل خیلی خاصی در این داستان انجام نمی شود. یک کفه مساوی بین پیرنگ و شخصیت است. چون بیشتر به خصوصیات شخصیتی سرهنگ می پردازد. یعنی نه به حوادث، بلکه بیشتر به خصایص سرهنگ می پردازد. لذا به نظرم اگر در ابتدا به بررسی پیرنگ بپردازیم، نظم بیشتری به نقد ما می دهد. سرهنگ آدمی است فاقد اعتقادات مذهبی یا ارادت به مذهبیها. وابسته به رژیم شاه است .و در آخر داستان، تغییر می کند. نویسنده می دانسته که لازم است درپایان داستان، در زندگی شخصیت اصلی تغییری به وجود بیاورد. معلوم است که شخصیت اصلی سرهنگ است.

مریم شریف رضویان: اینکه چرا در شخصیت اصلی تغییر به وجود آمده است، در داستان خیلی مشخص نیست.

سرشار: نکته مهم در پیرنگ همین است، که ما به رابطه علت و معلول بپردازیم. باید ببینیم تا چه حد این تحول منطقی است و نتیجه حوادث قبل از خودش است. اگر رابطه علت و معلول در پیرنگ حاکم نباشد یا ضعیف باشد، پیرنگ هم به همان اندازه ضعیف می شود.

خردمندان: به نظرم سرهنگ یک آدم غیر مذهبی نبود. مثلاً در جاهایی می گوید: «یا علی!» و این قبل از تحول او ست. البته آدم بدی هم نیست. اما به دلیل دلبستگیهایی که نسبت به رژیم دارد، از فضای مذهبی دور شده است. دوباره یک فرصتی به وجود می آید که ارتباطش با مذهب برقرار شود.

سرشار: یک بار از قول منصوره می گوید: «تو آدم بدی نیستی.»همین ،که کسی سالها در کنار زنی زندگی کند که اعتقادات مذهبی دارد، نشان می دهد که آدم معاندی نیست. ممکن است آدم بی اعتنایی باشد.

یوسف نیکفام: یکی از ضعفهای داستان این است که نویسنده خودش را پشت همین آدم، پنهان کرده است. انگار او را پاک نشان می دهد. روحانی را با وجهی که دارد ،خوب نشان نداده است.حتی در پایان داستان، باز هم احساس می کنیم که او آدم خوبی نیست.

سرشار: اصولاً حضور نویسنده درجاهایی از داستان، احساس می شود. نکته ای که آقای نیکفام مطرح کردند، در داستانهای قدیمی هست. یعنی آدمهای بی اعتنا به مذهب را ،خوب نشان می دهند. شخصیتی عرق خور است و آدم بدی است، اما در آخر داستان ،شما احساس بدی نسبت به او پیدا نمی کنید. این ،خصیصه اکثر آدمهای از این دست در حکایتهای قدیمی است. البته این را در کارهای خانم سیمین دانشور هم ،می بینید.

یزدانی: نویسنده داستان را به دو قسمت تقسیم کرده است: روحانی و سرهنگ. ما در هیچ جا نداریم که کسی به یک روحانی سلام کند و او جواب سلامش را ندهد.

سرشار: اطلاعات نویسنده از مذهب و مذهبیها خیلی کم است. سرهنگ روز اول به روحانی چیزی گفته است. روز دوم سلام کرده است. کسی که روحانی است، آن هم در مقامی که نویسنده معرفی می کند، او باید درسلام وآشتی پیشقدم شود.

یزدانی: جالب این است که این روحانی ، نا به جا جواب داده است.

سرشار: درحقیقت این آدم، اصلاً روحانی نیست. به این دلیل که ،نویسنده این شخصیت را نمی شناسد.

این داستان در چه سالی اتفاق افتاده است؟

نیکفام: قبل از انقلاب.

سرشار: خودِ داستان، سرنخهایی می دهد. قسمتی که می گوید:« شریعتی و طالقانی هر دو زندان هستند.» شریعتی، بار اول که به زندان افتاد، از سوربن پاریس آمده بود. به محض ورود به ایران ،زندانی شد. بار دومی که او را گرفتند، سال 54 بود.ماجراهای این داستان، باید در سالهای 54 یا 55 رخ داده باشد. در این سالها،ماشین لباسشویی بوده است. به همین سبب،برای افراد مرفه ،نمی تواند یک شغل برای زنان بی چیز باشد .اشتباهات مذهبی هم ، در این داستان ،زیاد است. مثلاً می گوید: «خانم بعد از نماز ظهر، صحیفه سجادیه را می خواند.» معمولاً بعد از نماز، مفاتیح می خوانند؛ آن هم نه همه کتاب را. این باید مشخص شود. یا مثلاً موقعی که منصوره می گوید: « بدان که آقا پول خمس و زکات را بین خانواده فقرا تقسیم می کند.» می شود گفت که تمام خمس را کسی نمی تواند به فقرا ببخشد. یک بخش سهم امام است. چهره ای که از روحانی نشان داده است یک چهره خشن و بد است. داستان از زاویه دید سرهنگ گفته می شود. یعنی دانای محدود به سرهنگ است. البته شاید در جاهایی از داستان، از این معیار خارج شده باشد.