آخرین خبر

  • • نشست نقد داستان بلند «ملکان عذاب»
  • دوشنبه 05 مردادماه 94

    در جلسه نقد روز سه شنبه 6 مرداد ماه جاری - از سلسله نشستهای نقد داستان هفتگی - که سیزده سال است به سرپرستی محمدرضا سرشار و با حضور تنی چند از منتقدان- در معاونت پژوهش و آموزش حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی که برگزار می¬شود، داستان بلند «ملکان عذاب» مورد نقد وبررسی قرار می¬گیرد.
    قابل ذکر است: این اثر داستانی که نوشته ابوتراب خسروی و از انتشارات نشر ثالث است، در سال 93 همراه با اثری دیگر - به طور مشترک - به عنوان رمانهای برگزیده آن سال توسط جشنواره جلال آ¬ل احمد شناخته شد و 55 سکه بهار آزادی را به عنوان پاداش مادی خود دریافت کرد.
    ساعت برگزاری این نشست نقد جمعی 15 تا 17 بعد از ظهر سه شنبه و محل آن تالار اجتماعات معاونت پژوهش و آموزش واقع در طبقه دوم ساختمان اصلی حوزه هنری است. شرکت در این جلسه برای عموم علاقه مندان بلامانع است.

آخرين نظرات خوانندگان

  • قاسم: ایران ازدست دولتمردان منفعل خلاصی ندارد. ادامه

آخرین کتاب

  • • چند نکته در باره نقد تأویلگرا نوشته : محمدرضاسرشار (رضارهگذر)
  • طاهرخانی تاریخ: دوشنبه چهارم اسفند 1393 /وبلاگ یک نقد
    منبع :روز نگاشت هایی در باره ادبیات پس از انقلاب اسلامی (بیست و پنچ نوشتار در باره هنرو ادبیات داستانی ،محمد رضا سرشار (رضا رهگذر)،تهران ، مرکزاسناد انقلاب اسلامی ، 1392،چاپ اول ، 420صفحه.

    سلسله نقدهای جدیدی که اساس خود را بر برداشت ویژه هر منتقد از اثردر هر دوره یا شرایط خاص ، یابر عنصر زبان و کشف رموز پنهان در آن گذاشته اند ، از این نظر که توجه نویسندگان و منتقدان را بیش از پیش و به شکلی علمی تر ا زگذشته به عناصری همچون زبان جلب میکنند ، قابل توجه و مثبت اند ؛ و در شکل تلطیف یافته خود، می توانند برای ادبیات برکاتی به همراه بیاورند . اما به همان شرط که مثلا، زبان راهمه چیز یک اثر ادبی ، و تحقیقات زبانشناسانه راهمه وظیفه نقد ادبی تلقی نکنند . چه ، در غیر این صورت ، مثل بعضی از مکاتب ادبی پیشین ، باتاکید مبالغه آمیز بر یک عنصر - هر چندمهم - و خلاصه کردن همه وظیفه ادبیات در پرداختن به آن ، آثار ادبی را از جنبه های زیبایی شناسانه و روح وهدفِ واقعی ِ آنها دور می کنند، و ادبیات را تا سطح یک مقوله شبه علمی - که به احتمال زیاد ، تا چند سال دیگر ، مبنای آن توسط یک نظریه متفاوت نقض خواهد شد- پایین می آورند . وقتی هم که این تب و تاب های اولیه فرو بنشیند ، هر یک از این مکاتب ، اگر واقعا اصیل باشند ، می توانند به عنوان تنها یک مکتب باهواداران خاص خود، باشیوه ای از نگاه ، که دریچه ای تازه را به روی بعضی عناصر ادبی گشوده ، و توجه منتقدان واهالی ادبیات را عمیق تر و بیشتر - و چه بسا متفاوت تر - نسبت به آن خاص جلب کرده اند ، در تاریخ ادبیات بمانند و ثبت شوند . اما اینکه به عنوان یک مکتب ادبی مسلط و فراگیر، دوام بیاورند ؛ قطعا نه! نکته ای که هر نویسنده ، منتقد یا دوستدار ادبیات ، همیشه در برخورد با یک اثر به خودگوشزد می کند باید این باشد که اصولا در طول تاریخ ادبیات ، تا همین امر وز ، عامل یا عوامل طبیعی ، واقعی و عام، که خواننده را به سوی آثار ادبی جلب و جذب کرده - بدون تحملیها و غلط و بد آمووزیهای رایح توسط منتقدان و نظریه پردازان ادبی افراطی و تفریطی و منحرف - چه بوده است ؟ آن گاه ، گمان می رود به راحتی تکلیف خود رابا بسیاری از این نظریه های مبالغه آمیز ِ انحرافی ، روشن کند . به بیان دیگر ، مشکل اصلی که باعث می شود کسانی ، در برخورد با این قبیل مکاتب ، گاهی دچار سردرگمی شوند، اغلب ، چیزی جز همن نداشتن تعریفی مشخص از ادبیات و وظایف آن ، یا فراموش کردن این تعریف نیست . اما حتی درصورت پذیرش بی چون وچرای این مکاتب ، باید جند نکته را در این ارتباط،مد نظر داشت : اول انکه ،نقدهای تأویلی و همخانواده آن، عمدتا در مورد آثاری که در آنها آفرینش کاملا اصیل و ناخودآگاه صوورت می گیرد ،می تواند مفید باشد. حال آنکه اغلب آثار نویسندگان، پس از نگارش اولیه ، چه از نظر ساخت و پرداخت و چه زبان ، بارها و بارها بازنگری ، اصلاح و بازنویسی می شوند . ضمن آنکه اغلب این آثار ، از ابتدا هم آگاهانه و با حضورِ ذهنِ کامل نویسنده به رشته تحریر در می آیند . یعنی از آن جنبه های ناخودآگاهانه ، یا بسیار کم در آنها وجود دارد، یااگر هم وجود دارد ، در ضمن بازنویسی و حک و اصلاح های مکرر ، این جنبه آنها ، به حداقل می رسد . بنابر این،بحث «متن بسته تأویل پذیر » در مورد این آثا، تقریبا اصلامصداق ندارد . اما از اینکه بگذریم ، اصل اینکه یک متن ادبی را تاحد متون رازآمیز و هزار لایه مذهبی بالا ببریم ، وبرای آن ،تأویلهای مختلف قایل شویم هم ، از آن انحرافهای فوق العده مبالغه آمیز و سوء استفاده گرانه است . ابهام در هنر ، لزوما نشانه عمق نیست . بلکه اغلب ، دال بر نارسایی ِ بیان و لکنت در ذهن و زبان ، وناتوانی هنرمند در انتقال مفاهیم ذهنی و احساسهای خود به مخاطبان اثرش است . به همین سبب ، این گونه نقدها، گاه خود می تواند تبدیل به نوعی پبرایه بستن بر اثر ، از سوی به اصطلاح منتقدان ،و ابزار ی برای تحمیل منویات و اغراض درونی آنان برآن گردد؛ که باعث انحراف ذهن مخاطبان ، از درونمایه های واقعی ِ موردنظر نویسنده می شود .

    کتاب روزنگاشت هایی در باره ادبیات داستانی پس از انقلاب شامل بیست و پنج نوشتار در باره هنر و ادبیات داستانی است . زیبایی و هنر از نگاه دین ، روشنفکر و مسئولان ، آیاهنرمند ان روشنفکرند ، تفاوتهای داستان و نمایش ، کدام درست است ، رابطه ادبیات و جنگ ، در طول تاریخ ، نگاه داستان نویسان ما به جنگ تحمیلی ، چرا کمتر داستان بلند و رمانی از جنگ داریم ، گوشه ای از سیر آموزش داستان نویسی پس از انقلاب ، گذری بر ادبیات داستانی انقلاب ، ادبیات داستانی در دوران صدرات عطاالله مهاجرانی ، دلایل پیچیده و دشوار فهم نمایی برخی آثار ادبی ، مدگرایی در هنر و ادبیات ، نوآوری از چه کسان ، اثر جهانی ، چگونه اثری است ، جند نکته در باره نقد تأویلگرا ، آیا کافکا صهیونیست بود،یادداشتی بر بورخس ، جلال آل احمد، از زوایه دیگر ، درباره سیمین دانشور ، سیر اندیشه نادر ابراهیمی از آغاز تا سال 1367، چشم انداز هنر و ادبیات انقلاب اسلامی از نگاه رهبر ، باید هاونبایدها ی نشر از نگاه رهبر، عنوان مقالاتی است که محمد رضا سرشار در این کتاب تالیف کرده است .

    نویسنده در قسمتی از پیشگفتار کتاب چنین آورده است : بسیاری از فضلا توصیه می کنند برای شناخت یک ملت خواندن داستان های آنها از مطالعه و بررسی تاریخ و سرگذشت شان ضروری تر است ، لذا می توان گفت ادبیات ملل آینه تمام نمای احساسات وادراکات آنان و انعکاس دهنده حالات و روحیات جمعی شان می باشد .

خواندني‌هاي وب


آیا پنج سال تحریم تسلیحاتی به ایران تحمیل شد یا تیم ایرانی خودش پذیرفت؟

دوشنبه ۲۹ تير ۱۳۹۴ ساعت ۱۹:۳۲
شناسه خبر : ۲۱۷۴۵۷
اما نکته بعدی که بسیار مهم است درباره قطعنامه 1929 می باشد که ما را به اینجا رساند و (پروژه) تحریم را به پیش برد، می گوید که اگر ایران به میزمذاکره (نه توافق بلکه فقط مذاکره) بیاید، تحریم ها برداشته خواهد شد. ما این کار را درباره تحریم تسلیحاتی انجام نمی دهیم، حتی با وجود این که نه تنها پای میز مذاکره آمدند بلکه به توافق رسیدیم.
اما نکته بعدی که بسیار مهم است درباره قطعنامه ۱۹۲۹ می باشد که ما را به اینجا رساند و (پروژه) تحریم را به پیش برد، می گوید که اگر ایران به میزمذاکره (نه توافق بلکه فقط مذاکره) بیاید، تحریم ها برداشته خواهد شد. ما این کار را درباره تحریم تسلیحاتی انجام نمی دهیم، حتی با وجود این که نه تنها پای میز مذاکره آمدند بلکه به توافق رسیدیم.

گروه بین ‎الملل - رجانیوز: باقی ماندن تحریم‎های تسلیحاتی علیه ایران که بواسطه قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران تصویب شده، یکی از چالش‎های ساعات پایانی مذاکرات هسته‎ای بود، به نحوی که بحث‎های مفصل و اختلافاتی را به دنبال داشت، اما نکته مهم و البته تاسف آور آن است که بواسطه همان ماده‎ای که این تحریم‎ها بر مبنای آن تصویب شده، تنها در صورت حضور ایران در میز مذاکره، تحریم مذکور لغو می شد و حال آنکه با وجود حضور تیم ایرانی در میز مذاکره، نه تنها این تحریم لغو نشده، بلکه ایران بصورت داوطلبانه پذیرفته تا ۵ سال این تحریم و محدودیت در قبالش اعمال شود.

به گزارش رجانیوز، بر مبنای ایران تا ۵ سال از خرید و یا فروش تجهیزات جنگی منع شده است. بر اساس بند ۵ از ضمیمه B این قطعنامه ایران تا ۵ سال تحریم تسلیحاتی است، این در حالی است که برمبنای قطعنامه ۱۹۲۹ بمحض حضور ایران پای میز مذاکره، این تحریم بصورت اتوماتیک می بایست که رفع می شد.

در قطعنامه اخیر درباره برنامه هسته ای ایران در این باره آمده است:

۵. تمامی کشورها، مشروط به اینکه شورای امنیت پیشاپیش بر مبنایی مورد به مورد، تصمیم به تصویب بگیرد، باید در این فعالیت‌ها مشارکت داشته و اجازه آن را صادر کنند: تأمین، فروش و یا انتقال مستقیم یا غیرمستقیم، هرگونه تانک جنگی، خودروهای رزمی زرهی، سامانه‌های توپخانه‌ای سنگین، هواپیماهای رزمی، بالگردهای تهاجمی، ناوهای جنگی، موشک‌ها و یا سامانه‌های موشکی، مطابق با اهداف «فهرست تسلیحات متعارف سازمان ملل»، یا مواد مرتبط، شامل قطعات یدکی، از داخل و یا از طریق قلمروهای تحت حاکمیتی‌شان، و یا توسط اتباع آنها و یا افراد تحت حاکمیت آنها، یا با استفاده از هواپیماها و یا کشتی‌های حامل پرچم‌های آنها، اعم از اینکه از قلمروشان نشأت گرفته یا خیر، به ایران، یا برای استفاده در داخل ایران و یا در جهت تأمین منافع ایران، و ارائه آموزش فنی، منابع یا خدمات مالی، پیشنهادات، دیگر خدمات و کمک‌های مرتبط با تأمین، فروش، انتقال، تولید، حفظ و نگهداری و یا استفاده از تسلیحات و مواد مرتبط توصیف شده در این بند فرعی، به ایران توسط اتباع این کشورها و یا از داخل یا از طریق قلمروهای تحت حاکمیتشان.

این بند باید تا مدت ۵ سال پس از «روز پذیرش برجما» و یا تا زمانی که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی گزارش تأیید «جمع‌بندی مبسوط» را ارائه دهد، اجرا شود، بسته به اینکه کدام زودتر اتفاق افتد.

اما جان کری وزیر امور خارجه امریکا در نشست مطبوعاتی خود پس از قرائت بیانیه وین توسط  ظریف و موگرینی، این اتفاق یعنی پذیرش محدودیت ۵ ساله تسلیحاتی برای ایران، با وجود اتمام قانونی آنرا یک دستاورد جالب توجه برای امریکا قلمداد کرده است.

وی از مخالفت جدی سه کشور با این موضوع خبر می دهد اما رسیدن به آن بواسطه نرمش تیم ایرانی را یک موفقیت بزرگ دانسته و در پاسخ به خبرنگاری در این باره می گوید:

درباره سوال اول پیرامون تحریم تسلیحاتی باید بگویم که از میان هفت طرف مذاکرات، سه کشور معتقد بودند که ابدا نباید این تحریم ادامه داشته باشد و چهار طرف دیگر معتقد به ادامه آن بودند.نتیجه مذاکرات این شد که این تحریم برای مدت پنج سال، مدت زمانی طولانی که ممکن است اتفاقات جدیدی در آن رخ دهد، تحت بند ۴۱ فصل هفتم باقی خواهد ماند و با پشتوانه شورای امنیت کاملا قابل اجرا خواهد بود.

به نظر من با وجود شرایطی که می توانست موجب عدم توافق و کنار رفتن آن سه کشور از مذاکرات شود و یا ما نتیجه ی متفاوتی داشته باشیم، رسیدن به این نقطه موفقیت آمیز، مهم بود.

اما نکته بعدی که بسیار مهم است درباره قطعنامه ۱۹۲۹ می باشد که ما را به اینجا رساند و (پروژه) تحریم را به پیش برد، می گوید که اگر ایران به میزمذاکره (نه توافق بلکه فقط مذاکره) بیاید، تحریم ها برداشته خواهد شد. ما این کار را درباره تحریم تسلیحاتی انجام نمی دهیم، حتی با وجود این که نه تنها پای میز مذاکره آمدند بلکه به توافق رسیدیم.

ما زمان زیادی داریم که طی سال های آتی بتوانیم گام های مختلف پیرامون این مساله را برداریم و آن را برطرف کنیم اما گمان می کنم که ما برای حفظ این محدودیت خیلی خوب عمل کردیم و در مورد آنچه در آینده رخ خواهد داد نیز بعد از این، تصمیم گیری خواهیم کرد.

your first question, and that is about the arms embargo. First of all, there were seven participants in this negotiation. Three of them believe there should be no embargo whatsoever, and four of them believe there should be a continuation. The result of the negotiation is that it not only continues for five full years, which is a pretty lengthy period of time during which a lot of other things can begin to

happen, but it also continues under Chapter VII, Article ۴۱, so that it is fully enforceable and has the force of bthe United Nations Securityc Council. Now, to have achieved that when three of the nations could have said no deal and walked away or you could have had a different outcome I think is significant, number one.

Number two, and this is very important, the United Nations Resolution ۱۹۲۹, which is the resolution that basically brings us here and set in motion the sanctions, says specifically that if Iran comes to negotiate - not even get a deal, but comes to negotiate - sanctions would be lifted. We're not doing that with respect to the arms embargo, even though not only have they come to the negotiation, they have in fact negotiated a deal.

So we have plenty of time over the next few years to address whatever the next steps will be in that issue, but I think that we did very well to hold on to that particular restraint, and we'll see where we go in the future

قطعا تیم مذاکره کننده باید پاسخ قانع کننده‎ای برای این اتفاق و پذیرش این بخش از توافق داشته باشد که بر اساس آن، تحریمی که اساسا از بین رفته و برای عدم تصویب آن سه حامی سر سخت داشته است را در متن نهایی توافق پذیرفته است!

1 نظر

ایران ازدست دولتمردان منفعل خلاصی ندارد.

ارسال نظر