آخرین خبر

  • • دوره های آموزش نویسندگی رایگان انجمن قلم ایران برای شهرستانیها: «فرصتی برابر» برای آنان که اهل قلم اند
  • چهارشنبه 20 خردادماه 94

    نویسنده و منتقد ادبیات داستانی گفت: برای توجه بیشتر به نویسندگان و هنرجویان ادبیات در شهرستان ها، طرح فرصت برابر در انجمن قلم ایران کلید خورد.

    به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا محمدرضا سرشار، نویسنده و منتقد متعهد ادبیات داستانی و یکی از اعضای هیئت موسس انجمن قلم در گفتگو با خبرنگار دیار آفتاب، در راستای ارتباط نویسندگان شهرستانی با نویسندگان مطرح با حوزه های ادبیات، به طرح فرصت برابر توسط انجمن قلم ایران اشاره کرد و گفت: اگر در هر استانی انجمن ادبی مستقلی با تایید اداره ارشاد استان تشکیل شود انجمن قلم ،اساتید مطرح را برای تدریس و آموزش هنرجویان به شهرستان مورد نظر اعزام می کند.


    سرشار اظهار کرد: حد نصاب کلاس ها 40 نفر است که در آن هنرجویان در سه شاخه مجزای «مبانی داستان»، «مبانی شعر» و «مبانی ادبیات کودک و نوجوان» آموزش می بینند.


    وی افزود: اولین دوره این طرح هفته گذشته در گرگان برگزار و با استقبال خوبی مواجه شد.


    این نویسنده ادبیات کودک و نوجوان خاطرنشان کرد: در استان تهران نیز این دوره با حضور اساتید مطرح کشوری از اوایل مرداد ماه سال جاری آغاز می شود.


    علاقه مندان می توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر به سایت انجمن قلم ایران به نشانی anjomanghalam.ir مراجعه کنند.


آخرین کتاب

  • • چند نکته در باره نقد تأویلگرا نوشته : محمدرضاسرشار (رضارهگذر)
  • طاهرخانی تاریخ: دوشنبه چهارم اسفند 1393 /وبلاگ یک نقد
    منبع :روز نگاشت هایی در باره ادبیات پس از انقلاب اسلامی (بیست و پنچ نوشتار در باره هنرو ادبیات داستانی ،محمد رضا سرشار (رضا رهگذر)،تهران ، مرکزاسناد انقلاب اسلامی ، 1392،چاپ اول ، 420صفحه.

    سلسله نقدهای جدیدی که اساس خود را بر برداشت ویژه هر منتقد از اثردر هر دوره یا شرایط خاص ، یابر عنصر زبان و کشف رموز پنهان در آن گذاشته اند ، از این نظر که توجه نویسندگان و منتقدان را بیش از پیش و به شکلی علمی تر ا زگذشته به عناصری همچون زبان جلب میکنند ، قابل توجه و مثبت اند ؛ و در شکل تلطیف یافته خود، می توانند برای ادبیات برکاتی به همراه بیاورند . اما به همان شرط که مثلا، زبان راهمه چیز یک اثر ادبی ، و تحقیقات زبانشناسانه راهمه وظیفه نقد ادبی تلقی نکنند . چه ، در غیر این صورت ، مثل بعضی از مکاتب ادبی پیشین ، باتاکید مبالغه آمیز بر یک عنصر - هر چندمهم - و خلاصه کردن همه وظیفه ادبیات در پرداختن به آن ، آثار ادبی را از جنبه های زیبایی شناسانه و روح وهدفِ واقعی ِ آنها دور می کنند، و ادبیات را تا سطح یک مقوله شبه علمی - که به احتمال زیاد ، تا چند سال دیگر ، مبنای آن توسط یک نظریه متفاوت نقض خواهد شد- پایین می آورند . وقتی هم که این تب و تاب های اولیه فرو بنشیند ، هر یک از این مکاتب ، اگر واقعا اصیل باشند ، می توانند به عنوان تنها یک مکتب باهواداران خاص خود، باشیوه ای از نگاه ، که دریچه ای تازه را به روی بعضی عناصر ادبی گشوده ، و توجه منتقدان واهالی ادبیات را عمیق تر و بیشتر - و چه بسا متفاوت تر - نسبت به آن خاص جلب کرده اند ، در تاریخ ادبیات بمانند و ثبت شوند . اما اینکه به عنوان یک مکتب ادبی مسلط و فراگیر، دوام بیاورند ؛ قطعا نه! نکته ای که هر نویسنده ، منتقد یا دوستدار ادبیات ، همیشه در برخورد با یک اثر به خودگوشزد می کند باید این باشد که اصولا در طول تاریخ ادبیات ، تا همین امر وز ، عامل یا عوامل طبیعی ، واقعی و عام، که خواننده را به سوی آثار ادبی جلب و جذب کرده - بدون تحملیها و غلط و بد آمووزیهای رایح توسط منتقدان و نظریه پردازان ادبی افراطی و تفریطی و منحرف - چه بوده است ؟ آن گاه ، گمان می رود به راحتی تکلیف خود رابا بسیاری از این نظریه های مبالغه آمیز ِ انحرافی ، روشن کند . به بیان دیگر ، مشکل اصلی که باعث می شود کسانی ، در برخورد با این قبیل مکاتب ، گاهی دچار سردرگمی شوند، اغلب ، چیزی جز همن نداشتن تعریفی مشخص از ادبیات و وظایف آن ، یا فراموش کردن این تعریف نیست . اما حتی درصورت پذیرش بی چون وچرای این مکاتب ، باید جند نکته را در این ارتباط،مد نظر داشت : اول انکه ،نقدهای تأویلی و همخانواده آن، عمدتا در مورد آثاری که در آنها آفرینش کاملا اصیل و ناخودآگاه صوورت می گیرد ،می تواند مفید باشد. حال آنکه اغلب آثار نویسندگان، پس از نگارش اولیه ، چه از نظر ساخت و پرداخت و چه زبان ، بارها و بارها بازنگری ، اصلاح و بازنویسی می شوند . ضمن آنکه اغلب این آثار ، از ابتدا هم آگاهانه و با حضورِ ذهنِ کامل نویسنده به رشته تحریر در می آیند . یعنی از آن جنبه های ناخودآگاهانه ، یا بسیار کم در آنها وجود دارد، یااگر هم وجود دارد ، در ضمن بازنویسی و حک و اصلاح های مکرر ، این جنبه آنها ، به حداقل می رسد . بنابر این،بحث «متن بسته تأویل پذیر » در مورد این آثا، تقریبا اصلامصداق ندارد . اما از اینکه بگذریم ، اصل اینکه یک متن ادبی را تاحد متون رازآمیز و هزار لایه مذهبی بالا ببریم ، وبرای آن ،تأویلهای مختلف قایل شویم هم ، از آن انحرافهای فوق العده مبالغه آمیز و سوء استفاده گرانه است . ابهام در هنر ، لزوما نشانه عمق نیست . بلکه اغلب ، دال بر نارسایی ِ بیان و لکنت در ذهن و زبان ، وناتوانی هنرمند در انتقال مفاهیم ذهنی و احساسهای خود به مخاطبان اثرش است . به همین سبب ، این گونه نقدها، گاه خود می تواند تبدیل به نوعی پبرایه بستن بر اثر ، از سوی به اصطلاح منتقدان ،و ابزار ی برای تحمیل منویات و اغراض درونی آنان برآن گردد؛ که باعث انحراف ذهن مخاطبان ، از درونمایه های واقعی ِ موردنظر نویسنده می شود .

    کتاب روزنگاشت هایی در باره ادبیات داستانی پس از انقلاب شامل بیست و پنج نوشتار در باره هنر و ادبیات داستانی است . زیبایی و هنر از نگاه دین ، روشنفکر و مسئولان ، آیاهنرمند ان روشنفکرند ، تفاوتهای داستان و نمایش ، کدام درست است ، رابطه ادبیات و جنگ ، در طول تاریخ ، نگاه داستان نویسان ما به جنگ تحمیلی ، چرا کمتر داستان بلند و رمانی از جنگ داریم ، گوشه ای از سیر آموزش داستان نویسی پس از انقلاب ، گذری بر ادبیات داستانی انقلاب ، ادبیات داستانی در دوران صدرات عطاالله مهاجرانی ، دلایل پیچیده و دشوار فهم نمایی برخی آثار ادبی ، مدگرایی در هنر و ادبیات ، نوآوری از چه کسان ، اثر جهانی ، چگونه اثری است ، جند نکته در باره نقد تأویلگرا ، آیا کافکا صهیونیست بود،یادداشتی بر بورخس ، جلال آل احمد، از زوایه دیگر ، درباره سیمین دانشور ، سیر اندیشه نادر ابراهیمی از آغاز تا سال 1367، چشم انداز هنر و ادبیات انقلاب اسلامی از نگاه رهبر ، باید هاونبایدها ی نشر از نگاه رهبر، عنوان مقالاتی است که محمد رضا سرشار در این کتاب تالیف کرده است .

    نویسنده در قسمتی از پیشگفتار کتاب چنین آورده است : بسیاری از فضلا توصیه می کنند برای شناخت یک ملت خواندن داستان های آنها از مطالعه و بررسی تاریخ و سرگذشت شان ضروری تر است ، لذا می توان گفت ادبیات ملل آینه تمام نمای احساسات وادراکات آنان و انعکاس دهنده حالات و روحیات جمعی شان می باشد .


تحریمهای فرهنگی سوریه و بی توجهی دیپلماسی فرهنگی ایران


پیشنهاد الجزایر برای میزبانی جشنواره فیلم دمشق

پیشنهاد الجزایر برای میزبانی جشنواره فیلم دمشق در حالی است که یکی از این اقدامات ایران برای مقابله با تحریم فرهنگی سوریه می‌توانست تامین راه‌های لازم برای برگزاری این جشنواره در سوریه باشد.

خبرگزاری فارس: پیشنهاد الجزایر برای میزبانی جشنواره فیلم دمشق/تحریم‌های فرهنگی سوریه و بی‌توجهی دیپلماسی فرهنگی ایران

خبرگزاری فارس ـ سجاد اسلامیان: از آخرین باری که «جشنواره بین‌المللی فیلم دمشق» برای آخرین بار برگزار شد؛ هجدهمین دوره آن و پیش از حوادث سوریه در سال 2010 بود و با آمدن فصل پاییز امسال 5 سال است که این جشنواره از برگزاری باز مانده است.

جشنواره‌ای که دومین جشنواره مهم بومی و جدی سینمایی در جهان عرب بود و از سال 1979 برپا شده بود و بیش از دیگر جشنواره‌های عربی شاهد حضور ایران و موفقیت فیلم‌های ایرانی چون فیلم‌های «آواز گنجشک‌ها» «آب، باد، خاک» امیر نادری، و «لطفا مزاحم نشوید» محسن عبدالوهاب بود.

پس از پنج سال از عدم برگزاری این جشنواره اما پایان هفته پیش بود که در اختتامیه جشنواره بین‌المللی فیلم وهران الجزایر، خبری منتشر شد که این کشور میزبانی جشنواره بین‌المللی دمشق را بررسی می‌کند.

به نوشته پایگاه خبری «میدل‌ایست آنلاین»، مسئولان الجزایری ایده میزبانی الجزایر برای جشنواره دمشق را داده‌اند و این سخنی بود که سلاف فواخرجی در اختتامیه جشنواره وهران به آن اشاره کرد.

وی در سخنانی که در حضور «عزالدین میهوبی» وزیر فرهنگ الجزایر و چهره‌های هنری این کشور و جهان عرب گفت: همین ایده به تنهایی نشانه میزان همبستگی و همراهی الجزایری‌ها با کشورهای عربی است؛ الجزایری که در طول تاریخ کشور مبارزه و قهرمان‌پروری بوده است.

فواخرجی افزود: این ایده چه متحقق شود چه متحقق نشود ما را دلگرم کرد؛ یکی از دوستان گفت جدا ممکن است الجزایر میزبان جشنواره دمشق شود و این برای الجزایر که همیشه در کنار سوریه و کشورهای عربی بوده، بعید نیست.

بنابر این گزارش، این ایده در زمانی مطرح می‌شود که دولت سوریه همچنان تحت تحریم فرهنگی کشورهای عربی و غربی قرار دارد و مشکلات مالی و به‌ویژه امنیتی این کشور را از برگزاری جشنواره دمشق بازداشته است.

اقدام الجزایر اگرچه هنوز در حد ایده است اما این در حالی است که ایران بیشترین همکاری‌های سینمایی با سوریه را در سال‌های پیش از بحران سوریه داشت و حتی در سال 91 و در آغاز بحران سوریه در دیدار مشاور بین‌الملل وقت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد با سینماگران سوری در دمشق پیشنهاد ایجاد دفتر ویژه تولید آثار مربوط به حوزه مقاومت در وزارت فرهنگ ایران و سوریه مطرح شده بود.

سال گذشته نیز خبرگزاری فارس، در گزارشی با اشاره به از سرگیری جدی فعالیت‌های سینمایی در سوریه از تولید چند فیلم سینمایی در سال (البته کمتر از انگشتان یک دست)، تولید سالانه چند ده سریال تلویزیونی و بازگشت اکران فیلم‌ها به حالت عادی در دمشق عنوان کرده بود که « این روزها با توجه به فضای هر چه بهتر امنیتی در سوریه و با توجه به اینکه یکی از معدود رایزنی‌های فرهنگی فعال ایران در کشورهای عربی در سوریه قرار دارد، باید ایران برای عبور از تحریم‌های فرهنگی علیه سوریه اقدامات جدی انجام دهد.»

یکی از این اقدامات، تامین راه‌های لازم برای برگزاری جشنواره بین‌المللی فیلم دمشق در این کشور بود که به نظر می‌رسد دغدغه‌ای در جریان دیپلماسی فرهنگی کشور برای چنین اقداماتی وجود ندارد؛ اقداماتی که برای تقویت فرهنگ مقاومت و انقلاب اسلامی آثار بسیاری می‌تواند داشته باشد.

ارسال نظر