آخرین خبر

  • • محسن پرویز در گفت‌وگو با فارس: سیاست ما استفاده از چهره‌های تازه برای جشنواره قلم زرین است/ ایجاد نمایندگی در استان‌ها با برنامه‌ای مدون
  • شنبه 15 آذرماه 93

    سخنگوی انجمن قلم درباره انتخاب دبیر جایزه قلم زرین گفت: سیاست ما استفاده از افراد تازه در دبیری جشنواره است و افرادی که انتخاب می شوند باید توانایی کافی داشته و چهره نسبتا شناخته شده در عرصه شعر و داستان و نقد ادبی و پژوهش باشند.
    خبرگزاری فارس: سیاست ما استفاده از چهره‌های تازه برای جشنواره قلم زرین است/ ایجاد نمایندگی در استان‌ها با برنامه‌ای مدون

    محسن پرویز سخنگوی انجمن قلم در گفت‌وگو با خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس پیرامون انتخاب دبیر سیزدهمین دوره جشنواره قلم زرین اظهار داشت: در آخرین جلسه هیات مدیره انجمن قلم چند موضوع مطرح و مورد بررسی قرار گرفت که یکی از مهمترین آنها انتخاب دبیر سیزدهمین دوره جشنواره قلم زرین بود.

    وی در ادامه با اشاره به روند انتخاب تصریح کرد: همه ساله جایزه قلم زرین در روز 14 تیرماه همزمان با روز قلم برگزار می شود و از نظر زمانی مقدم به سایر جوایز است، این قضیه هم مشکلاتی به دنبال دارد، اما ما مصر هستیم جشنواره در تیر برگزار شود.

    به گفته پرویز، مشکل اینجاست که ما وقتی جایزه را در تیر ماه برگزار می‌کنیم یعنی در واقع در نیمه چهارمین ماه سال هستیم، چون آثار سال قبل را مورد مطالعه قرار می دهیم . ممکن است انتشار برخی آثار به بهار سال بعد کشیده شده باشد ولی در شناسنامه کتاب قید سال گذشته را داشته باشد، از این رو داوران طبیعتا فرصت اندکی برای داوری دارند.

    سخنگوی انجمن قلم تصریح کرد: داوران باید ظرف مدت کوتاهی کار فشرده داتشه باشند، از این رو در انجمن سعی کردیم این مشکل را با انتخاب دبیر و سر داوران در پاییز همان سالی که قرار است آثارش مورد قضاوت قرار گیرد، جبران کنیم.

    وی توضیح داد: داوران و سرداوران جلسات ابتدایی خود را تشکیل می‌دهند و فراخوان‌ها منتشر می شود، از سوی دیگر کار جمع آوری اطلاعات هم صورت می‌گیرد تا برنامه‌ریزی هایی که نیاز است برای داوری پیش از ورود به سال بعد انجام شده باشد.

    وی در ادامه تصریح کرد: کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ماه برگزار می شود و فاصله 10 ماهه در اختیار گروه‌های داوری است تا آثار را بررسی و داوری کنند، اما اگر این فاصله زمانی در قیاسی با برگزاری جایزه قلم که در تیرماه برگزار می‌شود صورت گیرد متوجه سختی و دشواری کار خواهیم شد.

    پرویز بیان کرد: همه ساله در هیات مدیره انجمن، جوانب کار باز بینی می شود، یکی از مواردی که پیش روی ماست بحث استفاده از افراد تازه در دبیری جشنواره است و کسانی که قبلا دبیر جشنواره نبوده‌اند باید لحاظ شوند، افرادی که انتخاب می شوند باید هم توانایی کافی داشته باشند و چهره نسبتا شناخته شده در عرصه شعر و داستان و نقد ادبی و پژوهش باشند.

    وی ادامه داد: استفاده از چهره‌های نو این فایده را دارد که افراد جدیدی را در این عرصه معرفی کنیم و فرصت تجربه نو را در اختیار این افراد قرار دهیم. بهره از افرادی که در انجمن تجربه داشته‌اند کا را با سهولت همراه خواهد کرد.

    وی با بیان اینکه هر سال سعی می‌کنیم به تصمیم درستی برسیم و هردو جنبه را لحاظ کنیم گفت: اگر این موضوع و اجرای آن در دبیری جشنواره هم محقق نشد سعی داریم در داوری‌ها از افراد با تجریه استفاده کنیم، با تلفیق این موضوعات هم اجازه نخواهیم داد اعتبار جایزه کم شود و هم نوعی کادر سازی برای آینده صورت می گیرد.

    سخنگوی انجمن قلم ضمن تاکید بر اینکه رای هیات مدیره مبنی بر انتخاب «کامران پارسی‌نژاد» بود افزود: وی در دوره‌های متعدد در داوری‌ها حضور داشته و یا بعضا مسئولیت جشنواره‌هایی خارج از انجمن را داشته است، حتی دبیری بعضی جشنواره‌ها و جوایز ادبی را برعهده داشته، بر این اساس آقای پارسی نژاد انتخاب شد.

    وی اضافه کرد: برای سرگروه‌های داستان، شعر و پژوهش هم افرادی مطرح شدند و قرار شد پس از صحبت‌های آقای پارسی‌نژاد و نهایی شدن، نام این افراد در جلسات هیات مدیره مطرح شود.

    پرویز با بیان اینکه موضوع دیگر که در این جلسه مورد بررسی قرار گرفت، مسئله راه‌اندازی انجمن در استان‌ها بود، از چندی پیش نمایندگی لرستان کار خود را آغاز کرده است، بر این اساس گزارشی از فعالیت‌های آن در جلسه ارائه شد.

    این مسئول با بیان اینکه از دیگر استان‌ها هم درخواست‌هایی داریم، ابراز داشت: تقاضاهایی از دیگر استان‌ها هم داریم، اعضای انجمن در استان‌ها متقاضی ایجاد نمایندگی هستند که پیرامون آنهم صحبت‌هایی شد. قرار شد برنامه مدونی برای نمایندگی ها داشته باشیم و هرکسی که متقاضی است ابتدا برنامه را مطالعه کند و اگر شرایط سازگاری داشت و صلاحیت هم در هیات مدیره مورد تصویب قرار گرفت آرام آرام برنامه ایجاد نمایندگی در استان‌ها را دنبال کنیم.

    - See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930915000491#sthash.57Sm18Cz.dpuf

آخرين تصاوير

  • -IMG_3451.jpg
  • محمدرضا سرشار-3.jpg
  • محمدرضا سرشار-1.jpg
  • محمدرضا سرشار4.jpg
  • سندساواک در باره جشن هنر.jpg
  • قبا7.jpg
  • قبا6.jpg
  • قبا5.jpg
  • قبا4.jpg
  • قبا3.jpg

آخرین کتاب

  • • پخش ترجمه عربی نمایش رادیویی «از سرزمين نور»محمدرضا سرشار از راديو عربي
  • نمايشنامه رادیویی «از سرزمين نور» که به نمایش زندگي پيامبر اسلام(ص) از ولادت تا رحلت مي‌پردازد در راديو عربي شبکه عربي و آفريقايي برون مرزي در حال پخش است.

    به گزارش مشرق به نقل از برنا، نمايشنامه "از سرزمين نور" در راديو عربي شبکه عربي و آفريقايي معاونت برون مرزي در حال پخش است.

    داستان اين نمايشنامه زندگي پيامبر اسلام از ولادت تا رحلت را روايت مي‌کند. اين نمايشنامه نوشته محمدرضا سرشار است که ترجمه" عربی آن برعهده رائد دباب است.

    بلال بحراني، منار قيتولي، امير فوزي فرد، سلطان علي باغشاهي، سيد مصطفي رجاء و باسمه شکرچي بازيگران اين نمايشنامه راديويي هستند.

    طارق خزاعي راوي نمايشنامه و مصطفي فردوسي زاده ناظر لهجه ، عليرضا عزيزي تهيه کننده و عبدالکريم محمدي کارگردان نمايشنامه " از سرزمين نور" هستند که 70 قسمت آن آماده و در حال پخش است.

    نمايشنامه "از سرزمين نور" روزهاي چهارشنبه و جمعه از ساعت 16-15:30 پخش مي‌شود.


اسطوره سازی از چهره های ضد دین و معاند انقلاب؛ از کتابهای درسی تا خبرگزاریهای دولتی!


ایرنا:تنها دغدغه ساعدی بازتاب دردها و آسیب های جامعه بود/ساعدی: اهرم این حکومت کشتن است

 گروه فرهنگی- رجانیوز: «آنگاه که رژیم (...) به‌تدریج بر همه جا مسلط می‌شد، مأمورین و چماقداران رژیم تازه، تمام شعارها را پاک می‌کردند و دیوارها را با گفته‌های خمینی می‌آراستند و هرچه را که به نفع رژیم جمهوری اسلامی نبود، می‌زدودند، حتی شعارهای تبلیغاتی را. بسیاری اوقات جوانان پُرشور و سودازده که می‌خواستند مطلبی را روی دیوار بنویسند به ضرب گلوله‌ پاسداران پای دیوارها در خون خود می‌تپیدند. مردم از ترس اینکه مبادا مورد سوءظن قرار بگیرند، از دیوارها فاصله می‌گرفتند. دیوارها، آئینه‌های تمام نمای وقایعی بودند که نشان دادند چگونه یک رژیم دیکتاتوری از پای درآمد و رژیم دیکتاتوری بدتری جانشین آن شد.»

به گزارش "رجانیوز"، این بخشی از نوشته «غلامحسین ساعدی» است از فضای پس از انقلاب. نویسنده‌ای که خبرگزاری دولتی ایرنا اخیرا در ستایشش اینطور نوشته است: «روزنامه نگاری، شاعری، نمایشنامه‌نویسی، رمان‌نویسی و سرانجام فیلمنامه‌نویسی؛ حوزه هایی که در حیطه ادبیات به دست و قلم نویسنده‌ای فتح شد که تنها دغدغه هایش بازتاب دردها و آسیب های جامعه ای بود که سرگردان میان سنت و مدرنیسم آرام آرام داشت اصالت نابش را به فراموشی می سپرد، او غلامحسین ساعدی نویسنده ای روانپزشک یا روانپزشکی نویسنده بود.»

ایرنا در ادامه ستایشش ادامه می‌دهد: «ساعدی اقشار مختلف مردم را خوب می شناسد و آنان را نه تنها از نزدیک دیده بلکه با آنها همنشین و هم صحبت بوده و به دیگر کلام آنکه با آنها زندگی کرده است. او به عنوان یک روانپزشک، دردهای ناگفتنی مردم را دیده و شنیده و به عنوان یک نویسنده تا اعماق حرکات، رابطه ها و فضا های زیستی آنها نقبی هوشیارانه و هدفمند زده است.»

اما ساعدی  مردمی را که ایرنا معتقد است او با آن‌ها زندگی کرده و بهتر از هرکسی می‌شناسدشان، مشتی دهاتی خطاب میکند و که برای پیدا کردن کار به تهران آمدند و حاشیه نشین شدند و انقلاب کردند!

او در مقاله‌اش که در توصیف انقلاب اسلامی و اتفاقات پس از آن نوشته، درباره شهدای انقلاب و دفاع مقدس هم اینطور ادامه می‌دهد که: «پایگاه عمده‌ این عده قبرستان‌ها شده بود. هر جسدی را که وارد قبرستان می‌کردند، اگرچه کشته نشده بود و به مرگ طبیعی مرده بود، از دست صاحبان‌شان درمی‌آوردند و با فرید «شهید، شهید، شهید» دور  تا دور قبرستان می‌گشتند و  صاحبان مرده زورشان نمی‌رسید تا جسد عزیزشان را از دست آن‌ها دربیاورند.»

ساعدی بعد از چنین توصیف و تحلیلهایی مضحک حتی بر «کل یوم عاشورا» نیز می‌تازد و با نگاهی موهن آن را رد میکند. (سرکوب‌های بعد از انقلاب به روایت غلام‌حسین ساعدی، رادیوزمانه)

اینها توصیف یکی از بزرگترین چهره‌های ادبی شبه‌روشنفکران از انقلاب اسلامی و مردم ایران است و خبرگزاری ایرنا در تمجید از وی و برای برساختن شخصیتی قهرمان‌گونه از او حتی سراغ زندگی شخصی‌اش نیز می‌رود و به بررسی آثارش بسنده نمی‌کند: «ساعدی بعد از گذراندن خدمت سربازی در تهران به همراه برادر کوچکش به نام «علی اکبر ساعدی» یک مطب در کنار کارخانه سیمان شهر ری و سپس مطبی شبانه روزی در خیایان دلگشا در تهران افتتاح کرد و اغلب بدون گرفتن حق ویزیت بیماران را معاینه می کرد. آرام آرام مطب دلگشا تبدیل به محلی برای رفت و آمد نویسندگان، ادبا و دوستان ساعدی شد.»

نویسنده‌ی محبوب شبه‌روشنفکران غرب‌زده‌ی ایرانی چنین توصیفاتی هم از زنان محجبه و مادران شهدا دارد و گاه آنها را «توده‌ زنان سیاهپوش درهم‌رفته، شبیه جانوری بود که انگار هزاران چشم دارد» خطاب میکند، و گاه با وقاحت هرچه تمامتر گستاخی را به حد اعلا رسانده و مادران دلسوخته و فداکار شهدا را چنین توصیف می‌کند: ... قبرستان‌هایی که پر از عکس شهدا بود، قبرها کنار هم و بسیاری از قبرها انباشته از گُل، قبرستان‌هایی که روز‌به‌روز توسعه پیدا می‌کردند، و زنان که دور قبرها می‌نشستند و بر سر و سینه‌ خود می‌زدند و نوحه و شیون سرمی‌دادند، و بدین ترتیب از بین زنان و مادران دروغین ولی رسمی، برای شهدای ناشناخته، از طرف حکومت برگزیده شدند که همیشه در قبرستان‌ها حضور داشتند و با آوردن جسد پاسداری سینه چاک می‌کردند. بازیگرانی بودند که نقش مادر شهید را بازی می‌کردند و پاداش کلانی نیز دریافت می‌کردند.»(ساعدی، از او و درباره او، باقر مرتضوی، آلمان، کلن، ۱۳۸۵)

ساعدی که اینچنین به زنان مسلمان محجبه و خانواده شهدا توهین می‌کند در توهین و جسارت به نظام جمهوری اسلامی هم کم نمی‌گذارد که البته بازنشر آنها بیرون از صبر و حوصله مخاطب فرهیخته است.

اسطوره‌سازی از چهره‌های ضددین و انقلاب؛ از کتاب‌های درسی تا خبرگزاری‌های دولتی!

مسئله‌ی چهره‌سازی و تقدیس چهره‌های ضددین و معاند اما انتشار یکی دو مطلب در یک خبرگزاری دولتی نیست. اسطوره‌سازی از نویسندگان و چهره‌های معاند نظام و انقلاب یکی از مخرب‌ترین جریانات فرهنگی در کشور است که به خصو‌ص در عرصه ادبیات ظهور و بروز بیشتری دارد و چندین سال است که حضوری پررنگ در جریانات فرهنگی کشور دارد.

مسئله مهم و قابل بررسی اما این است که جریانی که در اواخر دهه هفتاد با حمایت‌های دولتی به اوج رسید و طی سالیان گذشته به طور نسبی در رسانه‌های دولتی افول کرده بود ظاهرا باز دارد فعالیت‌هایش را در رسانه‌های دولتی و بر علیه جمهوری اسلامی گسترش می‌دهد. جریانی که با نگاهی دقیق‌تر به عوامل و دست‌اندرکاران ‌ش می‌توان ردپای بقایای کانون نویسندگان ایران و عناصر غرب‌زده و وابسته‌ در محافل فرهنگی غرب را مشاهده کرد.

ساعدی عمده‌ی شهرت را بیش از هرچیز مدیون حمایت‌های رژیم پهلوی و همکاری با ادراه تئاتر وزارت فرهنگ بود. او از معدود نمایش‌نامه‌نویسان ایرانی بود که هرچه می‌نوشت و هرچه در حوزه نمایش تولید می‌کرد، فوراً از سوی وزارت فرهنگ و هنر پهلوی خریداری می‌شد و توسط گروه‌های مختلف و فعال در ادراه تئاتر برای اجرا در صحنه آماده می‌گردید.

میزان حمایت رژیم از ساعدی طوری بود که از اواسط دهه چهل، اکثر سالن‌های نمایش تهران در تسخیر کارهای او قرار گرفت و یا اینکه گروه‌های تئاتر شهرستانی و دانشجویی، هر یک کار و نوشته‌ای از وی را در دست تمرین داشتند.

از نیمه دوم دهه چهل پای ساعدی به عرصه سینما و فیلمسازی هم کشیده شد و برخی از نوشته‌هایش به صورت فیلم به بازار سینمای ایران عرضه گردید. لااقل از چهار داستان او فیلم ساخته شده که فیلم‌نامه همه را خود او نوشت. از جمله «گاو» و «آرامش در حضور دیگران»، «ما نمی‌شنویم» و داستان «آشغالدونی» که تحت عنوان «دایره مینا» روی پرده رفت.

ساعدی در ایامی که همزمان با زمزمه تشکیل کانون نویسندگان ایران بود، به دعوت «مهرداد پهلبد» به وزارت فرهنگ و هنر پهلوی رفت و با سمتِ نمایشنامه‌نویس به استخدام روزمزد آنجا درآمد و بلافاصله به سفر مطالعاتی اروپا اعزام شد. وی درباره چگونگی ارتباط خود با پهلبد، در تاریخ 23 تیرماه 1349 به نسرین فقیه می‌گوید: «قرار است من فردا به ملاقات آقای پهلبد بروم و پنج هزار تومان قرار است به من بدهد.»

او از طریق احسان نراقی با امیر عباس هویدا مرتبط بود و کلیه تحقیقات خود پیرامون مسائل اجتماعی را قبل از چاپ به اطلاع او می‌رساند و در صورت تصویب هویدا آن‌ها را انتشار می‌داد. در یکی از اسناد موجود در پرونده ساعدی به این نکته اشاره شده است: «سالهای 45-44 تمام یادداشتهایم را به وسیله احسان نراقی به دست جناب نخست وزیر رساندم که ایشان بسیار خوششان آمد طوری که تصمیم به سفرهای متعدد (برای دیدار از جنوب کشور) گرفتند

ساعدی انقدر مورد اعتماد حکومت پهلوی بود که در شورای اضطراری ماه‌های پایانی حکومت پهلوی که با حضور شاه تشکیل می‌شد، شرکت می‌کرد تا راهکارهای مهار انقلاب را به بحث و بررسی بگذارند و انقدر خدمت به جریان ضددین انجام داده بود که بارها از سوی سفارت اسرائیل مورد تقدیر قرار گرفت. خودش در یکی از نوشته‌هایش می‌نویسد: «از تنها سفارتخانه‌ای که تا امروز برای من نامه آمده سفارت اسرائیل در تهران است که یک دو بار برای شام و کوکتل دعوت کرده بودند....»

او در جریان رفراندوم 12 فروردین 1358مخالفت خود با حاکمیت اسلامی را علنی کرد و مقابل نظام اسلامی ایستاد. وی تمام توان خود را در خدمت با تبلیغات سوء علیه رفراندوم جمهوری اسلامی به کار گرفت و همچنین در رابطه با انتخابات مجلس خبرگان نوشت: «انتخابات قلابی راه انداختند و نخبه‌های حیرت‌آور و شیخ‌های بی‌نام و نشان مسئله‌گو را از صندوق‌ها بیرون کشیدند تا سرنوشت‌نامه سیاهی، نه تنها برای نسل حاضر که برای نسل‌های بعدی رقم بزنند، نخبه‌هایی که بیشترشان در روضه‌خوانی صلاحیت دارند.»

نویسنده‌ای با این مشخصات اما سال‌هاست در رسانه‌های شبه‌روشنفکران ایرانی مورد تفقد قرار می گیرد و برای چهره‌سازی از او همایش‌ها و جلسات مختلفی برگزار می‌شود و کتاب‌های متنوعی چاپ. با این همه اما از همه مهم‌تر این است که چنین نویسنده‌ای سال‌هاست در کتاب‌های درسی به دانش‌اموزان معرفی  و در حد یکی از مهمترین نویسندگان تاریخ ایران بزرگ جلوه داده می‌شود. نويسنده‌اي است كه در سال 1364 در پاريس خودكشي كرده و در مراسم خاکسپاری‌ش، حتی تشریفات اسلامی رعایت نشد و او را مانند غربی‌ها با کت و شلوار و کراوات و بدون کفن در تابوت گذاردند و دفن کردند و حالا دانش‌آموزان ما طبق متون رسمي آموزش و پروش جمهوري اسلامي، تاريخ درگذشتش را حفظ مي‌كنند.

با همه‌ی این اوصاف اما ظاهرا این روزها باید مراقب اوج‌گیری دوباره‌ی جریان شبه‌روشنفکر و اسطوره‌سازی از چهر‌‌ه‌هایی مااند ساعدی در رسانه‌های دولتی بود. تا به امروز اگر این چهره‌ها در رسانه‌هایی به ظاهر مستقل و با حمایت غیرمستقیم دولت تبلیغ و ترویج می‌شدند، حالا ظاهرا باید نگران تبلیغ‌شان در خبرگزاری رسمی دولت جمهوری اسلامی باشیم. 

کد خبر:211301 -

ارسال نظر