روحانیت بدون اسلام و اسلام بدون روحانیت!

اواخر دهه 1360، زمانی که هنوز عده ای از دوستان ما - در عرصه ادبیات و هنر- هنوز از اسلامشان شرمنده نشده بودند - یا لااقل هنوز شرایط را مناسب اعلام این شرمندگی نمی دیدند - یکی از همین دوستان می گفت: دو چیز خیلی خطرناک است: روشنفکری که بخواهد ادای آخوندها را درآورد؛ و آخوندی که بخواهد ادای روشنفکرها را درآورد.
اخیرا در جلسه ای بودیم.یکی از تحلیلگران نخبه سیاسی خودی - که شاید راضی نباشد اسمش را ببرم - بیان دیگری از همین موضوع را - با تفاوتهایی - مطرح کرد. او که به گفته خود، آسیبها و خطراتی را که انقلاب را تهدید می کند، شناسایی کرده بود، می گفت : از آن میان ، دو خطر از بقیه برجسته تر است: اسلام بدون روحانیت(نوعی پروتستانیسم اسلامی)؛ و روحانیت بدون اسلام.
اولی تفکری است که در عین ادعای پذیرش و اعتقاد به اسلام، معتقد است که دین نیاز به طبقه ای به نام روحانی - برای آنچه که قرنهاست متولی آن است - نیست.(که از جمله می توان به بخش وسیعی - شاید هم همه - وابستگان به نهضت آزادی و بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق و در حال حاضر گروهک موسوم به مجاهدین انقلاب اسلامی و عمده جوانان وابسته به انجمنهای اسلامی دانشگاهها و ... ااشاره کرد؛ که چه اقرار کنند و چه نکنند و چه خود بدانند و چه ندانند، در این زمره قرار می گیرند؛ و دانسته یا ندانسته، همان راهی را می روند که قرنها پیش پروتستانها در غرب، پایه گذار آن بودند.)
اما روحانیت بدون اسلام - لااقل به شکل یک جریان علنی و آشکار - ، پدیده نوظهوری است که در بعد از انقلاب در کشور ما پا به عرصه ظهور گذاشت؛ و اوج علنی شدن آن از دوم خرداد 1376 و پیدایش جناح موسوم به "دوم خردادی" ( بعد " اصلاح طلبان" و اخیرا " موج سبز") بود.
این گروه، کسانی هستند که از روحانیت، فقط لباسش را بر تن دارند؛ در حالی که مطلقا از آن بی اعتنایی به دنیا و معنویت مورد انتظار از کسی که لباس رسول خداٌ(ص) و ائمه هدی را بر تن می کند، در ایشان اثری نیست.به عبارت دیگر، بنا به عادت، یا برای سوء استفاده و تحمیق مردم متدین - در جهت پیشبرد اهداف سیاسی و اغراض حزبی و گروهی و شخصی شان - این لباس را می پوشند؛ و متاسفانه در این راه، موفقیتهایی هم به دست می آورند.از این نمونه، هر یک از ما، خاصه در جناح سیاسی پیشگفته، نمونه هایی را می توانیم نام ببریم.از این جمله اند محسن کدیور، شیخ ... ، سید ... و ....و البته جزای اخروی این گروه ، بی تردید، بارها سنگین تر از همجناحیهای آنان است که در این لباس نیستند.
خداوند عاقبت همه ما را ختم به خیر کند؛ که در این سی ویک سال بعد از پیروزی انقلاب، چه چیزها که ندیدیم!