آخرین خبر

  • • پارسی‌نژاد در گفت‌وگو با فارس: رصد آثار جشنواره قلم زرین آغاز شد/ آغاز خرید کتاب‌ها از هفته آینده
  • سه شنبه 19 اسفندماه 93

    دبیر سیزدهمین دوره جشنواره قلم زرین از رصد آثار خبرداد و گفت: نمی‌توان پیرامون محتوا و ساختار قضاوتی را مطرح کرد اما در حال رصد کلی آثار هستیم.
    خبرگزاری فارس: رصد آثار جشنواره قلم زرین آغاز شد/ آغاز خرید کتاب‌ها از هفته آینده

    کامران پارسی‌نژاد دبیر سیزدهمین دوره جشنواره قلم زرین در گفت‌وگو با خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس اظهار داشت: اسامی کتاب‌ها لیست شده و در اختیار داوران قرار داده شده است.

    وی با بیان اینکه نخستین جلسات داوری از هفته آینده آغاز می‌شود پیرامون لیست آثار و محتوای آنها توضیح داد: در مرحله رصد اولیه آثار هستیم اما هنوز آثار مطالعه نشده و به لحاظ ساختاری نمی‌توان اکنون اظهار نظر کرد.

    پارسی‌نژاد از داوری آثار هم گفت و تصریح کرد: احتمالا تا اوایل تیر داوری‌ها ادامه خواهد داشت، اما بررسی کتاب‌های خریداری شده از هفته آینده رسما آغاز می‌شود.

    گفتنی است جایزه قلم زرین هر سال 14 تیرماه همزمان با روز قلم برگزار می‌شود.

    - See more at: http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13931218000320#sthash.0yfQYH4a.dpuf

آخرین کتاب

  • • چند نکته در باره نقد تأویلگرا نوشته : محمدرضاسرشار (رضارهگذر)
  • طاهرخانی تاریخ: دوشنبه چهارم اسفند 1393 /وبلاگ یک نقد
    منبع :روز نگاشت هایی در باره ادبیات پس از انقلاب اسلامی (بیست و پنچ نوشتار در باره هنرو ادبیات داستانی ،محمد رضا سرشار (رضا رهگذر)،تهران ، مرکزاسناد انقلاب اسلامی ، 1392،چاپ اول ، 420صفحه.

    سلسله نقدهای جدیدی که اساس خود را بر برداشت ویژه هر منتقد از اثردر هر دوره یا شرایط خاص ، یابر عنصر زبان و کشف رموز پنهان در آن گذاشته اند ، از این نظر که توجه نویسندگان و منتقدان را بیش از پیش و به شکلی علمی تر ا زگذشته به عناصری همچون زبان جلب میکنند ، قابل توجه و مثبت اند ؛ و در شکل تلطیف یافته خود، می توانند برای ادبیات برکاتی به همراه بیاورند . اما به همان شرط که مثلا، زبان راهمه چیز یک اثر ادبی ، و تحقیقات زبانشناسانه راهمه وظیفه نقد ادبی تلقی نکنند . چه ، در غیر این صورت ، مثل بعضی از مکاتب ادبی پیشین ، باتاکید مبالغه آمیز بر یک عنصر - هر چندمهم - و خلاصه کردن همه وظیفه ادبیات در پرداختن به آن ، آثار ادبی را از جنبه های زیبایی شناسانه و روح وهدفِ واقعی ِ آنها دور می کنند، و ادبیات را تا سطح یک مقوله شبه علمی - که به احتمال زیاد ، تا چند سال دیگر ، مبنای آن توسط یک نظریه متفاوت نقض خواهد شد- پایین می آورند . وقتی هم که این تب و تاب های اولیه فرو بنشیند ، هر یک از این مکاتب ، اگر واقعا اصیل باشند ، می توانند به عنوان تنها یک مکتب باهواداران خاص خود، باشیوه ای از نگاه ، که دریچه ای تازه را به روی بعضی عناصر ادبی گشوده ، و توجه منتقدان واهالی ادبیات را عمیق تر و بیشتر - و چه بسا متفاوت تر - نسبت به آن خاص جلب کرده اند ، در تاریخ ادبیات بمانند و ثبت شوند . اما اینکه به عنوان یک مکتب ادبی مسلط و فراگیر، دوام بیاورند ؛ قطعا نه! نکته ای که هر نویسنده ، منتقد یا دوستدار ادبیات ، همیشه در برخورد با یک اثر به خودگوشزد می کند باید این باشد که اصولا در طول تاریخ ادبیات ، تا همین امر وز ، عامل یا عوامل طبیعی ، واقعی و عام، که خواننده را به سوی آثار ادبی جلب و جذب کرده - بدون تحملیها و غلط و بد آمووزیهای رایح توسط منتقدان و نظریه پردازان ادبی افراطی و تفریطی و منحرف - چه بوده است ؟ آن گاه ، گمان می رود به راحتی تکلیف خود رابا بسیاری از این نظریه های مبالغه آمیز ِ انحرافی ، روشن کند . به بیان دیگر ، مشکل اصلی که باعث می شود کسانی ، در برخورد با این قبیل مکاتب ، گاهی دچار سردرگمی شوند، اغلب ، چیزی جز همن نداشتن تعریفی مشخص از ادبیات و وظایف آن ، یا فراموش کردن این تعریف نیست . اما حتی درصورت پذیرش بی چون وچرای این مکاتب ، باید جند نکته را در این ارتباط،مد نظر داشت : اول انکه ،نقدهای تأویلی و همخانواده آن، عمدتا در مورد آثاری که در آنها آفرینش کاملا اصیل و ناخودآگاه صوورت می گیرد ،می تواند مفید باشد. حال آنکه اغلب آثار نویسندگان، پس از نگارش اولیه ، چه از نظر ساخت و پرداخت و چه زبان ، بارها و بارها بازنگری ، اصلاح و بازنویسی می شوند . ضمن آنکه اغلب این آثار ، از ابتدا هم آگاهانه و با حضورِ ذهنِ کامل نویسنده به رشته تحریر در می آیند . یعنی از آن جنبه های ناخودآگاهانه ، یا بسیار کم در آنها وجود دارد، یااگر هم وجود دارد ، در ضمن بازنویسی و حک و اصلاح های مکرر ، این جنبه آنها ، به حداقل می رسد . بنابر این،بحث «متن بسته تأویل پذیر » در مورد این آثا، تقریبا اصلامصداق ندارد . اما از اینکه بگذریم ، اصل اینکه یک متن ادبی را تاحد متون رازآمیز و هزار لایه مذهبی بالا ببریم ، وبرای آن ،تأویلهای مختلف قایل شویم هم ، از آن انحرافهای فوق العده مبالغه آمیز و سوء استفاده گرانه است . ابهام در هنر ، لزوما نشانه عمق نیست . بلکه اغلب ، دال بر نارسایی ِ بیان و لکنت در ذهن و زبان ، وناتوانی هنرمند در انتقال مفاهیم ذهنی و احساسهای خود به مخاطبان اثرش است . به همین سبب ، این گونه نقدها، گاه خود می تواند تبدیل به نوعی پبرایه بستن بر اثر ، از سوی به اصطلاح منتقدان ،و ابزار ی برای تحمیل منویات و اغراض درونی آنان برآن گردد؛ که باعث انحراف ذهن مخاطبان ، از درونمایه های واقعی ِ موردنظر نویسنده می شود .

    کتاب روزنگاشت هایی در باره ادبیات داستانی پس از انقلاب شامل بیست و پنج نوشتار در باره هنر و ادبیات داستانی است . زیبایی و هنر از نگاه دین ، روشنفکر و مسئولان ، آیاهنرمند ان روشنفکرند ، تفاوتهای داستان و نمایش ، کدام درست است ، رابطه ادبیات و جنگ ، در طول تاریخ ، نگاه داستان نویسان ما به جنگ تحمیلی ، چرا کمتر داستان بلند و رمانی از جنگ داریم ، گوشه ای از سیر آموزش داستان نویسی پس از انقلاب ، گذری بر ادبیات داستانی انقلاب ، ادبیات داستانی در دوران صدرات عطاالله مهاجرانی ، دلایل پیچیده و دشوار فهم نمایی برخی آثار ادبی ، مدگرایی در هنر و ادبیات ، نوآوری از چه کسان ، اثر جهانی ، چگونه اثری است ، جند نکته در باره نقد تأویلگرا ، آیا کافکا صهیونیست بود،یادداشتی بر بورخس ، جلال آل احمد، از زوایه دیگر ، درباره سیمین دانشور ، سیر اندیشه نادر ابراهیمی از آغاز تا سال 1367، چشم انداز هنر و ادبیات انقلاب اسلامی از نگاه رهبر ، باید هاونبایدها ی نشر از نگاه رهبر، عنوان مقالاتی است که محمد رضا سرشار در این کتاب تالیف کرده است .

    نویسنده در قسمتی از پیشگفتار کتاب چنین آورده است : بسیاری از فضلا توصیه می کنند برای شناخت یک ملت خواندن داستان های آنها از مطالعه و بررسی تاریخ و سرگذشت شان ضروری تر است ، لذا می توان گفت ادبیات ملل آینه تمام نمای احساسات وادراکات آنان و انعکاس دهنده حالات و روحیات جمعی شان می باشد .

خواندني‌هاي وب


گفتگوی تفصیلی خردنامه همشهری با سرشار

یکصد و سی و هشتمین شماره‌ خردنامه همشهری با بخش‌هایی همچون «گزارش خبری»، «پرونده»، «مصاحبه ماه» و «مکتوبات» می‌کوشد ابعاد فکری موضوعات مهمی را بشکافد که در صدر مباحث بحث‌برانگیز و جذاب میان اهل علم و دانش قرار دارد.
خبرگزاری فارس: حل مناقشه میان آرمان‌گرایی و مصلحت‌سنجی در «خردنامه»

به گزارش خبرنگار آیین واندیشه خبرگزاری فارس، بخش کتاب ماندگار این شماره از خردنامه همشهری، کتاب «معمای زمان و حدوث جهان» نوشته غلامحسین ابراهیمی دینانی را در مصاحبه‌ای با این فیلسوف برجسته، مورد نقد و بررسی قرار داده و یادداشتی از شهرام پازوکی به این بخش اعتبار ویژه­‌ای بخشیده است.

در بخش دیگری از نشریه به بهانه درگذشت مرحوم سیدصادق طباطبایی، مصاحبه‌ای منتشر نشده از او به علاقه‌مندانش ارائه شده است.

خردنامه در این شماره خود به دو پرونده جذاب و بحث برانگیز پرداخته است؛ در پرونده اول با عنوان «دانشگاهی شدیم!» اساتیدی چون مظفر نامدار، حمیدرضا جلایی­پور، نعمت­‌الله فاضلی، خشایار دیهیمی، حسین سوزنچی، سیدجلال دهقانی فیروزآبادی و آیت­‌الله هادوی تهرانی، چرایی و چگونگی ورود علوم جدید و نظام دانشگاهی به ایران و نیز روند پروژه اسلامی­‌سازی علوم را در دانشگاه­‌های کشور بررسی کرده­‌اند. دو اثر از اساتید دانشگاه­‌های اروپایی از جمله دانشگاه آکسفورد انگلستان هم رابطه میان علم و دین را به شکل علمی و فلسفی به بحث نهاده‌اند. در این پرونده کارنامه «پژوهشگاه حوزه و دانشگاه» نیز به اختصار بررسی شده است.

در پرونده دوم که «آرمان در­بند­ مصلحت» نام گرفته است عبدالحسین خسروپناه، ابراهیم فیاض و پرویز امینی، مکانیسم تعامل میان آرمان و مصلحت را مورد بحث قرار داده و با همراهی تعدادی دیگر از نویسندگان از جمله عماد افروغ و ابوالقاسم علیدوست کوشیده­‌اند مناقشه میان آرمان­گرایی، واقع‌­گرایی و مصلحت سنجی را حل کنند و این سه را زیر یک سقف گرد­هم آورند.

اما مصاحبه‌ ماهِ این شماره، با عنوان «انقلاب در ادبیات بعد از انقلاب»، در قالب گفت‌وگویی تفصیلی با محمدرضا سرشار، به بررسی ادبیات داستانی در دو برهه قبل و بعد از انقلاب اسلامی می­‌پردازد و با ارائه آمار و شاخص­‌های متعدد، این تحول را در حد انقلابی دیگر در دل انقلاب اسلامی بر­می‌­شمارد.

خردنامه شماره 138 در 192 صفحه به چاپ رسیده است و علاقه‌مندان به مباحث فکری می‌توانند با پرداخت ده‌هزار تومان این نشریه را از روزنامه فروشی‌های معتبر سراسر کشور تهیه کنند.

- See more at: http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13931219000819#sthash.rfFI7py9.dpuf

ارسال نظر