استمداد اصلاح طلبان از یک نویسنده سکولار/استمداد آن نویسنده از فرح پهلوی ،همسر شاه مخلوع

نخستین میتینگ انتخاباتی جناح موسوم به اصلاح طلب ،در انتخابات ریاست جمهوری دهم ،با حضور اکثر چهره های شاخص این جناح ،از جمله آقایان محمد خاتمی و میرحسین موسوی ،در برج میلاد ،با دعوت از آقای محمود دولت آبادی ،نویسنده مارکسیست متمایل به حزب توده ،و سخنرانی نامبرده علیه انقلاب فرهنگی و عوامل و دست اندرکاران آن ،همراه بود.
آقای دولت آبادی ،با بهره گیری از فرصت و دست نیازی که اصلاح طلبان به سوی او دراز کرده بودند ،یکی از مهم ترین اقدامات نظام در عرصه آموزش عالی ،در دوران پس از پیروزی انقلاب را ،که مورد تایید کامل حضرت امام بود ،به شدت محکوم کرد ؛و در واقع ،کینه و نفرت انباشته از این رویداد در دل خود و همفکرانش را بیرون ریخت و انتقامش را از طراحان ،مویدان ،مسببان و مجریان آن - در واقع ،از جمله آقایان موسوی و سروش ؛ که پس از استحاله فکری (یا شاید هم ،نشان دادن چهره واقعی خودشان) در عداد نظریه پردازان ، بنیانگذاران و گردانندگان جریان دوم خرداد1376قرارگرفتند - گرفت!(در جریان تلاش اصلاح طلبان در انتخابات 1376و انتخابات" های بعدی نیز ،اصلاح طلبان برای غلبه بر اصولگرایان ،و تقویت جبهه خود ،به کرات دست یاری و اتحاد به سوی عمده جریانها و چهره های غیر ،ضد مذهبی و لائیک و سکولار - امثال آقای دولت آبادی - دراز کردند و با ایشان به بده بستان سیاسی پرداختند.)
موضوع توانایی هنری آقای دولت آبادی به کنار(ن.ک.به: نقد نگارنده بر "جای خالی سلوچ" ؛مندرج در "منظری از ادبیات داستانی پس از انقلاب"؛پیام آزادی ؛1376) ،او متاسفانه ،علاوه بر مارکسیست و ضد دین بودن ،کسی است که در رژیم منحوس و ضد مردمی پهلوی ،به اقرار خود ، جشن فرهنگ های مختلف آن رژیم - که خود از نظر فسق و فجورهایی که در آنها صورت می گرفت ،حکایتها دارد - از وجودش بهره مند بودند ،کارمند کانون پرورش فکری (!)کودکان و نوجوانان - تحت ریاست عالیه فرح پهلوی - نیز بود.
او که در جریان بازی در یک نمایش مارکسیستی - در واقع بدون انجام فعالیت سیاسی برجسته ای - دستگیر شد و به زندان افتاد ،پس از چندی ،نامه "فدایت شوم "ی خطاب همسر شاه نوشت ؛ و برای آزادی خود ،رسما از او استمداد کرد!
عین متن این نامه ،که در پی می آید ،به اندازه کافی گویا هست ؛و من چیزی بر آن نمی افزایم.غرضم از آوردن این نامه نیز ،نه مثلا افشاگری علیه آقای دولت آبادی است. (چه ،اگر چنین نیتی در کار بود ،بسیار پیش از اینها ،این کار را صورت می دادم .)بلکه ،نشان دادن ان نکته بود که سران جبهه موسوم به اصلاح طلب ،تا کجا سقوط کرده و این جبهه را به انحطاط کشیده اند ،که دست یاری به سوی چنین کسانی - ا این دیدگاههای فکری و سوابق سیاسی - دراز کرده اند . و تازه ،باز هم ،اینها ،این طور برایشان ناز می کنند و گذشته مثبت سیاسی آنان را به چالش می کشند و محکوم می کنند ؛و آن بندگان خدا ،بنا به مصالح سیاسی شان ،مجبورند تحمل کنند و دم برنیاورند!فاعتبروا یا اولی الالباب!
اما متن نامه ،که به تاریخ 24/4/1354 ،از زندان قصر ،برای همسر شاه نوشته شده است.
"شهبانوی گرامی ایران
بسی دریغ که ناگزیرم از اینجا و این موقعیت با شهبانوی روشنفکر ، اندیشمند و هنرپرورمان سخن بگویم در حالیکه چندین سال است تحت نظارت عالیه ی آن بانوی بزرگوار در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به کار وبه خدمتم . به خود نمی بالم ، اما دانسته باشید که من محمود دولت آبادی ام .عمرم را بی هیچ چشمداشتی در خدمت به فرهنگ و هنر این سرزمین گذرانده ام.در زمینه تئاتر و ادبیات ،همواره جشن هنر شیراز ،جشنهای وزارت فرهنگ و هنر و هم اکنون جشنواره ی توس از وجودم بهره مند بوده و هستند.بی پروا می گویم : در ادبیات نیز من که محمودم بنیانگذار ادبیات ضد فئودالی در ایران هستم و این بر هیچ اندیشمندی پوشیده نیست.در پهنه ی کار اداریم پژوهشگر جنبه های گوناگون فرهنگ و هنر ملی بوده وهستم.(در صورت لزوم می توانید کیفیت خدماتم را از سرکار خانم ارجمند و آقای شیروانلو پرسا شوید).اینک پرسش من اینست :در حالیکه شهبانوی ایرانزمین به احیای هنر ملی همت کرده اند و روشنفکران را به نفی بی تفاوتی فرا می خوانند ،بجاست که من ،منی که همه ی زندگی ام را در بازآفرینی هنر و فرهنگ ملی به کار زده ام ، اکنون بدون هیچ اتهام سیاسی در زندان به سر ببرم؟ آیا زیبنده است در حالیکه نمایشنامه من هم اکنون در جشنواره ی توس تحت نظارت عالیه ی شهبانو در حال اجراست ، من که نویسنده آن هستم در بازداشت باشم ؟آیا شهبانوی اندیشمند ما دوگانگی یی در این نمی بینند؟آیا رفع این نقیض ضروری به نظر نمی رسد؟پاداش من آیا این است؟
خواهان تندرستی و پیشبرد اندیشه های فرهنگ دوستانه ی شما
محمود دولت آبادی