یک خاطره از شهید آوینی

»

روزي نامه‌اي از پاكستان براي سيدمرتضي آمده بود. چون پسر بزرگم، محمد كه ده يازده سالي داشت - تمبر جمع مي‌كرد، از سيد خواستم كه تمبر روي پاكت را به من بدهد تا براي پسرم ببرم. سيدمرتضي با خوشرويي پذيرفت؛ و از آن پس، هر بار كه نامه‌اي خارجي برايش مي‌آمد، تمبرهاي روي پاكتش را جدا مي‌كرد و به من مي‌داد تا براي او ببرم. تا آنكه سفري به جمهوري آذربايجان برايش پيش آمد. وقتي از سفر برگشت ضمن آن سوغاتي هميشگي تعريف‌ ديده‌ها و شنيده‌ها، بسته‌‌اي را از كيفش درآورد و به من داد و گفت: «براي محمد آورده‌ام.» وقتي آن را باز كردم، ديدم حاوي تعداد قابل توجهي تمبرهاي باطل‌ نشده متعلق به آن خطه است. و متوجه شدم كه در آنجا هم به فكر محمد ما بوده و در اولين فرصت به پستخانه رفته و اين تمبرها را براي او خريده است و شرمنده شدم كه آدمي با آن همه مشغله، آن هم در سفري با آن مشكلات، چطور به فكر اين موضوع بوده است و....
شايد از همين رو بود كه وقتي شنبه، به محمدمان خبر شهادت سيدمرتضي را دادم، اويي كه تا آن زمان نديده بودم آشكارا براي رفته‌اي گريه كند، آنطور به گوشه‌اي خزيد و همراه من، تا مدتها بي‌صدا اشك ريخت.
عجيب‌تر، صبح روز بعدش بود. هنگامي كه عازم مدرسه بود، ديدم در كشو كُمُدش به دنبال چيزي مي‌گردد.
پرسيدم: دنبال چه مي‌گردي؟
گفت: پيراهن مشكي‌ام.
و نشان به همان نشاني، كه از همان روز، تا آن گاه كه عازم سفري شدم، او را مي‌ديدم كه همه روزه با پيراهن مشكي به مدرسه مي‌رفت و هرگاه نام سيد مرتضي آويني مي‌آمد، تمام چهره‌اش را غمي بزرگانه پر مي‌كرد. و باز نشان به همان نشاني كه اين كار او، به هر صورت به دو برادر كوچكترش نيز سرايت كرد؛ تا آنجا كه حتي پسر پنج ساله‌ام تا پيراهن مشكي‌اش را به او نپوشانديم حاضر نشد در تشييع جسد پاك آويني شركت كند؛ و شب آن روز هم، هم او، با مشاهده گريه‌هاي من، سر به زير پتو فرو برد و بغض كودكانه‌اش آن‌چنان تركيد كه گريه‌هاي مرا مضاعف كرد.
شهادت آويني اما، با همه ضايعاتش، براي همه دوستدارانش، از جمله من، بسيار تكان‌دهنده و در عين حال از جنبه معنوي، بسيار پربار بود.

ويژه نامه «سيد شهيدان اهل قلم» در خبرگزاري فارس