آخرین خبر

  • • انتشار داستان بلند "کوچه خاطرات" توسط انجمن قلم ایران
  • سه شنبه 15 اسفندماه 91

    1500.gif... نه من و نه حتی ابوالفضل، نمی توانستیم مثل او سوت بزنیم. مال ما بیشتر «فوت» بود، تا «سوت». هرگز جرئت گفتن این حرف را که «وقتی بزرگ شدم دوست دارم شکل اکبر سوتی باشم»، نداشتم. چون مامان اصلاً نمی دانست که من هر روز کارهای او را از پشت شیشه زیر نظر می گیرم. صدای مامان که به دنبال ما آمده بود، مرا به خود آورد: ـ عباس! چی کار می کنی؟...

    در ادامه اجرای طرح انتشار "صد اثر از صد نوقلم"به تازگی شصت و نهمین عنوان از این مجموعه منتشر شد. این اثر که "کوچه خاطرات" نام دارد نداستان بلندی نوشته  مهری سرائی فر(1351-) در 120 صفحه قطع رقعی به شمارگان 2200 نسخه و به بهای 1500 تومان منتشر شده است.

    علاقه مندان می توانند این کتاب را از طریق فروشگاه کتاب انجمن قلم ایران به نشانی تهران-خیابان سید جمال الدین اسد آبادی -بالاتر از میدان سیدجمال الدین اسدآبادی بعد از کوچه44-پلاک 358-شماره تلفن 88214440تهیه کنند.

آخرين تصاوير

  • -IMG_3451.jpg
  • محمدرضا سرشار-3.jpg
  • محمدرضا سرشار-1.jpg
  • محمدرضا سرشار4.jpg
  • سندساواک در باره جشن هنر.jpg
  • قبا7.jpg
  • قبا6.jpg
  • قبا5.jpg
  • قبا4.jpg
  • قبا3.jpg

آخرین کتاب

  • • «شب گرفتن ماه»(داستان زندگی فردوسی) به چاپ پنجم می‌رسد
  • خبرگزاری تسنیم : «شب گرفتن ماه» عنوان کتابی است گردانیده و تلخیص شده توسط محمدرضا سرشار که بر مبنای کتاب «بسی رنج بردم» ساتم الوغ‌زاده، نویسنده مشهور تاجیک، برای نوجوانان منتشر شده است.
    به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم , «شب گرفتن ماه» عنوان رمانی با موضوع زندگی حکیم ابوالقاسم فردوسی است که به قلم محمدرضا سرشار و بر مبنای کتاب «بسی رنج بردم» اثر ساتم الوغ زاده، نویسنده مشهور تاجیک برای نوجوانان به فارسی گردانیده و تلخیص شده است.
    این کتاب، داستانی شیرین و دلکش از زندگی حکیم ابوالقاسم فردوسی، داستان‌سرا و شاعر نامدار ایرانی قرن چهارم هجری قمری و سراینده میراث جاویدان زبان و ادب فارسی، شاهنامه است. داستان مذکور در اصل، با نام«بسی رنج بردم» توسط ساتم الوغ زاده، نویسنده مشهور تاجیک، به فارسی تاجیکی نوشته شده است.
    «بسی رنج بردم» یک سال پس از انتشار، توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان یکی از کتاب‌های خارجی برگزیده سال جمهوری اسلامی ایران معرفی و از نویسنده آن تقدیر به عمل آمد. بعدها تلخیص و گردانیده - به فارسی ایرانی - این اثر توسط محمدرضا سرشار برای نوجوانان صورت پذیرفت. چاپ پنجم این اثر در قطع وزیری و در شمارگان 2500 نسخه در 296 توسط انتشارات سوره مهر به زودی منتشر خواهد شد.


کارنامه من در سال 1390 - قسمت دوم


ب) کتابهای داستانی که خواندم:
1. جاده جنگ(پنج مجلد)؛ نوشته منصور انوری؛ سوره مهر؛ حدود 2200 صفحه.
در باره این رمان در مصاحبه ای صحبت کرده ام و به تکرار آن مطالب نمی پردازم. در یک جمله: بهترین کتاب داستانی بود که در سال 90 و یکی از بهترین رمانهایی بود که در دو دهه اخیر خواندم. این رمان به دریافت جایزه جلال آل احمد، که بزرگ ترین جایزه ادبی کل تاریخ کشور است، نایل شد. گفته شده که مجلدهای ششم و هفتم آن به ناشر سپرده شده و مجلد هشتم آن نیز در حال نگارش است.
2. ورق پاره های زندان؛ نوشته بزرگ علوی؛ 157 صفحه.
در مجموع، داستانهای کوتاه و نثر علوی، به مراتب قوی تر و بهتر از داستانهای کوتاه نویسنده هم نسلش، صادق هدایت، است. نگاه بزرگ علوی به زندگی و انسان نیز بسیار روشن تر از هدایت است. همان طور که نظر علوی نسبت به زنان کشورش - به خلاف هدایت - بسیار مثبت است. به علاوه، این اثر، فاقد پلشت نگاری های اخلاقی رایج در آثار نویسندگان همدوره علوی و دورانهای پس از آن - قبل از انقلاب - است. با این همه، رگه های غربزدگی موجود در تفکر شبه روشنفکران وطنی - در ارتباط با هنر، موسیقی و ادبیات - نیز استفاده های موردی از واژگان فرنگی را در این اثر شاهدیم.
به لحاظ ساختار اما، داستانها دارای اطناب مخل اند؛ و بعضا ساختاری خاطره وار دارند.
3. صید ماهی قزل آلا در آمریکا؛ نوشته ریچارد براتیگان؛ ترجمه پیام یزدانجو؛ 195 صفحه.
این کتاب را در اثر تبلیغات بسیاری که راجع به آن - به عنوان یک اثر پسامدرن - شنیده بودم از سر کنجکاوی خواندم. یک سلسله نوشته های اغلب دم دستی و بی در و پیکر بود. حیف وقتی که بابت آن تلف کردم!
4. قطار پنجاه و هفت؛ نوشته رضا رئیسی؛ سوره مهر؛ 528 صفحه.
این اثر را از آنجا که شنیده بودم در باره انقلاب است - در ارتباط با پژوهشی که در این ارتباط در دست انجام دادن دارم - خواندم. کار سرد و سل و نچسبی بود. به علاوه، شخصیت اصلی واقعی نداشت: ابتدا با قامت و پارسوا شروع می شود. بعد خیال مهم می شود. در بخشهایی هم آرمیتا برجسته می شود. در عین حال، هیچ یک از اینها شخصیت اصلی به معنی فنی کلمه نیستند. به لحاظ محتوایی هم آشکارا استحاله فکری نویسنده اش را - اگر از ابتدا دارای بنیان فکری صحیح بوده است - نشان می دهد. در کل - همان گونه که در مورد "مردگان باغ سبز" بایرامی - بسیار تعجب کردم که چنین کتابی را انتشارات سوره مهر - وابسته به حوزه هنری - چاپ و منتشر کرده است!
5. پا برهنه ها؛ نوشته زاهاریا استانکو؛ ترجمه احمد شاملو؛ 736 صفحه.
این ترجمه را در اثر توصیه یکی از دوستان نویسنده و منتقدی که به قضاوتش در این باره اعتماد نسبی داشتم خواندم. اما متاسفانه آن طور که او می گفت نبود.
مشکل اصلی این داستان نداشتن ساختار درست و سنجیده بود. در واقع از این نظر، یک لحاف نه چهل تکه، که صد تکه بود! پایانش هم که یک پایان واقعی نبود. با این ترتیب، داستان در صد جای دیگر هم می توانست تمام شود. به لحاظ اخلاقی هم کار بدی بود. در یک کلام، کاری نبود که ارزش خوانده شدن را داشته باشد.
6. . داستان کوتاه در ایران(داستانهای رئالیستی و ناتورالیستی)؛ گزینش و تفسیر حسین پاینده؛ 524 صفحه.
این کتاب مجلد دومی هم تحت عنوان "داستانهای مدرن" هم دارد. کتاب را مؤلف، خود به من هدیه کرده بود. به این دلیل و نیز برای انتخاب داستانهایی از میان آن برای طرح در جلسات سه شنبه نقد داستان حوزه هنری تهران مرکز خواندم.
7. خانواده تیبو(چهار مجلد)؛ نوشته روژه مارتن دوگار؛ ترجمه ابوالحسن نجفی؛ 2382 صفحه.
این اثر را هم تحت تاثیر تبلیغات زیادی که در باره آن شده بود دست گرفتم. تا کنون 1888 صفحه آن را خوانده ام. داستانی نیست که چنگی به دل بزند. بخشهای بسیاری از آن را با کسالت و ملالت - به عنوان یک انجام تکلیف - خوانده ام. به نظرم اگر حداقل نصف داستان را حذف کنند، شاید چیز قابل تحملی شود. اگر دلم برای وقتی که بابت خواندنش گذاشته ام نمی سوخت، تا به حال بارها آن را کنار گذاشته بودم و ادامه اش نمی دادم.
در مجموع اگر بخواهم حجمی به قضیه نگاه کنم، در سال 1390، در مجموع6229 صفحه داستان ، به اختیار خودم خوانده ام؛ که حدودا روزی 17 صفحه می شود.
ادامه دارد.

ارسال نظر