آخرین خبر

  • • دوازدهمین شماره ماهنامه «اقلیم نقد» منتشر شد
  • دوشنبه 14 مردادماه 92

    12.gifدوازدهمین شماره ماهنامه تخصصی اقلیم نقد- ویژه مرداد ماه 92- منتشر شد. این نشریه  به مدیر مسئولی و سردبیری محمدرضا سرشار و زیر نظر هیئت تحریریه‌ای شامل رضا اسماعیلی، عباسعلی براتی‌پور، راضیه تجار، دکتر محسن پرویز، کامران پارسی‌نژادشیرازی، پدرام پاک آیین اداره می شود.
    اقلیم نقد، شامل سه بخش نقد داستان، نقد شعر کودک و نقد شعر بزرگسال است؛ و دبیری سه بخش مذکور را به ترتیب سرشار، محمود پوروهاب و اسماعیلی بر عهده دارند.

    در این شماره نقد کتابهای داستان دنیای تئو(کاترین کلمان)، قیدار(رضا امیرخانی)، نخلها و آدمها(نعمت الله سلیمانی)، قطار 57(رضا رئیسی)، خوش نشین(علی موذنی)، یک صدف و دو مروارید(سید هاشم حسینی)، دل سگ(میخائیل بولگالف)، نقشبندان(داریوش عابدی)، پرواز بر فراز ویوودینا(محمود اکبرزاده)، لاکپشت اقیانوس(تاجیما شین جی)، پاییز در قطار(محمد کاظم مزینانی)، عشق و نفرت(نعمت الله سلیمانی)، انجمن مخفی(احمد شاکری)، تحلیل و بررسی اشعار عاشورایی سید علی موسوی گرمارودی، طنز در شعر مهرداد اوستا، نقد کتابهای شعر «دل و دریا»(عباسعلی براتی پور)،بر لبۀ خورشید(مجید نظافت یزدی)، صداهای تازه،در بینهایت(آذر نادری)، و بررسی سبک شناختی شعر کودک در ایران، مورد نقد و بررسی قرار گرفته اند.

    منتقدین بخش داستان: کامران پارسی نژاد، دکتر محسن پرویز، شهریار زرشناس، محمدرضا سرشار، مریم مقانی، مهدیه ارطایفه، منیژه جانقلی، مریم شریف رضویان، علی الله سلیمی، پیمان نیکخواه، علیرضا عیوضی، زینب گودینی، ابوالفضل طاهرخانی، سهیلا ازگلی، نادره عزیزی نیک، بهاره جوادی، یوسف نیکفام، و در بخش شعر: حبیب الله رزمجویی، حمید هنرجو، ابراهیم حسنلو، اسماعیل امینی، هاشم کرونی، دکتر محمدرضا شالبافیان، محمود پوروهاب، یحیی علوی فرد هستند.

    دوازدهمین شماره ماهنامه اقلیم نقد در 197 صفحه قطع وزیری کوتاه، به قیمت 4500 تومان منتشر شده، و از طریق فروشگاه کتاب انجمن قلم ایران به نشانی تهران - خ. سیدجمال الدین اسدآبادی - بالاتر از میدان سیدجمال الدین اسدآبادی - بعد از کوچه 44 - شماره 358 - ت. 88214440  قابل دریافت است.

آخرين نظرات خوانندگان

  • مدیر: سلام.سؤالهای شعری تان را با دوستان شاعر مثل آقایان قزوه ادامه
  • نامشخص: سلام جناب سرشار. طاعاتتون قبول.میتونم با ایمیل مزاحمتون بشم و ادامه
  • سوال: سلام استاد طاعات وعبادتان قبول حق استاد چرا یاد این ادامه

آخرين تصاوير

  • -IMG_3451.jpg
  • محمدرضا سرشار-3.jpg
  • محمدرضا سرشار-1.jpg
  • محمدرضا سرشار4.jpg
  • سندساواک در باره جشن هنر.jpg
  • قبا7.jpg
  • قبا6.jpg
  • قبا5.jpg
  • قبا4.jpg
  • قبا3.jpg

آخرین کتاب

  • • ترجمه کردی مجموعه داستان «جایزه» از سرشار، به دست چاپ سپرده شد
  • مصطفی ایلخانی‌زاده و پیوند زبان فارسی و کردی
    » سروی
    جمعه ۴ مرداد ۱۳۹۲ -
    مصطفی ایلخانی‌زاده گفت، کتاب «خواندن و نوشتن زبان کردی با الفبای عربی و لاتین» با همکاری کردستان عراق و ایران زیر چاپ رفت.

    این نویسنده و مترجم به خبرنگار ادبیات و نشر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)‌، گفت: این کتاب را برای استفاده علاقه‌مندان به زبان کردی نوشته‌ام.

    او در حال حاضر نیز مشغول نگارش کتاب «آموزش زبان فارسی برای کردزبانان عراق» است.

    ایلخانی‌زاده افزود: ساختار و دستور زبان فارسی از جمله مهم‌ترین موارد پرداخته‌شده در این کتاب هستند که زمان زیادی را برای نگارش صرف می‌کنند.

    به تازگی نیز دو کتاب با ترجمه این مترجم توسط انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان زیر چاپ رفته است.

    ایلخانی‌زاده گفت: «این طرف صحرا آن طرف صحرا» نوشته سوسن طاقدیس و کتاب «جایزه» محمدرضا سرشار هر دو به زبان کردی ترجمه شده‌اند.

    همچنین «دوران‌ زبان کردی و مجموعه زبان‌های ایرانی» نوشته دکتر کوریانی از زبان کردی با ترجمه این مترجم به زبان فارسی برگردانده شده و توسط پژوهشگاه صدا و سیما زیر چاپ است.


چند خاطره کوتاه از آقای احمد مسجدجامعی- 2 / ماجرای عسرت شش ساله انجمن قلم ایران

چند خاطره از احمد مسجدجامعی - قسمت دوم
خاطره دوم مربوط به زمان تصدی مسئولیت معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی توسط مشارالیه است. در این زمان، یک بار من و آقای علی معلم دامغانی و استاد زنده یاد نصرالله مردانی - به عنوان نمایندگان هیئت مدیره انجمن قلم ایران - از ایشان وقت ملاقاتی خواستیم تا در باره مسائل انجمن قلم و احیانا جذب کمکهایی از آن وزارتخانه برای آن، صحبت کنیم.
به ما در طبقه سوم یا چهارم «خانه کتاب» فعلی در چهار راه ولی عصر (ع) - که دفتر مؤسسه نمایشگاههای تهران هم بود - وقت ملاقات دادند. (آن زمان آقای مسجدجامعی با حفظ سمت، ریاست آن مؤسسه را هم داشت.) در یک بعد از ظهر نسبتا گرم تابستانی یا ابتدای پاییزی - گمانم سال ۱۳۷۹ - با قرار قبلی هر سه نفر جلو مؤسسه به یکدیگر ملحق شدیم و به اتفاق به دیدن نامبرده رفتیم. (آقای معلم با پیکان سفیدش آمده بود؛ و آن را در فرورفتگی ایستگاه مانند کمی آن طرف تر مؤسسه در حاشیه خیابان انقلاب پارک کرد و کتش را پوشید و آمد.)
آنجا آقای مسجدجامعی را فردی زیرک، مؤدب و مردمدار یافتم؛ که اگر کسی درست او را نمی¬شناخت، شاید تا حدودی وی را کمرو هم تصور می کرد. چهل و پنج دقیقه¬ای صحبت کردیم و مشکلات خاصه مالی انجمن را - بیشتر هم من - برایش گفتیم. با همان لحن لیّنش گفت که هیچ گونه کمکی به طور مستقیم نمی¬تواند به انجمن بکند. اما اگر بتوانیم - مثل همه مؤسسات خصوصیِ در واقع انتفاعی فرهنگی - طرح یا طرحهایی اجرایی در چارچوب اهداف و فعالیتهای معاونت فرهنگی ارائه دهیم و تصویب شود، شاید از درآمد اجرای آن طرح بتوانیم بخشی از مشکلات انجمن را حل کنیم. من به یاد او آوردم که اولا بسیاری از مؤسسان انجمن قلم ایران هیچ نیازی به تشکیل یا عضویت در چنین تشکلی یا هیچ تشکل مشابه دیگر ندارند؛ و ورود در این کار جز دردسر و اتلاف وقت برایشان فایده ای نداشته است و ندارد؛ و اگر فداکاری کرده و وارد این عرصه شده¬اند، فقط برای این بوده که اولا به یک نیاز جامعه فرهنگی کشور پاسخ دهند. در ثانی، باری از دوش نظام و دولت بردارند. برایش توضیح دادم که الان مدتهاست مطبوعات جریان خودشان - دوم خردادی - و نیز نشریات شبه¬روشنفکری، بحثی پیگیر و پر دامنه را مبنی بر نیاز اهالی قلم کشور به یک تشکل صنفی برای این قشر شروع کرده¬اند. برخی از ایشان مواردی را مطرح کرده اند همچون اینکه، در کشوری که همه اصناف - از کفاشان و پارچه فروشان و ... - دارای تشکل صنفی هستند، چگونه است که شاعران و نویسندگان - با این همه اهمیتشان - فاقد یک تشکل صنفی اند؟! و به عنوان شاهد مثال می گویند حتی شیخ نشین¬های کوچولوی حاشیه خلیج فارس با جمعیتهای بعضا حدود یک میلیون نفری، دارای تشکل صنفی برای اهالی قلمشان هستند.
گفتم: آنان از طرح این مسائل اغراض و اهداف خاصی دارند؛ و در واقع عملا می¬خواهند کانون منحله نویسندگان را - که همه می¬دانیم یک مجموعه لائیک و سکولار ضد انقلابی و اسلامی و وابسته و پشتگرم به دولتها و جریانهای سیاسی و فرهنگی بیگانه مخالف اسلام و نظام جمهوری اسلامی¬است - دوباره عَلَم کنند. حال با تاسیس انجمن قلم ایران، به¬ناگزیر زمینه همه این سر و صدا ها و بهانه¬جویی¬ها از بین رفته و دیگر نمی¬توانند این ادعاها را مطرح کنند. چون اولا در یک کشور واحد، عقلا و منطقا نیاز به دو وجود تشکل برای یک صنف واحد نیست. در ثانی، با توجه به اینکه در اساسنامه انجمن قلم ایران قید شده که پیروان همه ادیان آسمانی که فاقد پیشینه همکاری فرهنگی مؤثر با رژیم منحله سابق هستند، می¬توانند به عضویت این تشکل درآیند، دیگر در این باره، عذر و بهانه ای برای حتی همان کسانی که سنگ آن تشکل منحله را به سینه می¬زنند باقی نمی¬ماند. (آن زمان البته شنیده بودم که وزیر ارشاد وقت - آقای مهاجرانی - جلساتی با عده ای از چهره¬های شاخص ادبی جریان شبه¬روشنفکری طرفدار و مدعی احیای کانون منحله مذکور داشته است و دارد؛ و به جد می کوشد که هر طور شده، برای آنان مجوز فعالیت صادر کند. هر چند به سبب پیشینه سوء سیاسی حاد هم خود این تشکل منحله و هم کسانی که به عنوان اعضای مؤسس جدید آن معرفی شده بودند، صلاحیتشان از سوی مراجع ذیربط تایید نشده بود. به اضافه آنکه، مواردی از اساسنامه پیشنهادی آنان مغایر با قوانین رسمی کشور بود؛ و حاضر به اصلاح آن هم نبودند. در نتیجه، کار عملا از دست آقای مهاجرانی خارج شده بود؛ هر چند هنوز به تلاشهایش در این زمینه ادامه می¬داد و از این بابت کاملا مایوس نشده بود.)
به اینجا که رسیدم، ناگاه لحن غیرمستقیم و سیاستمدارانه (دیپلماتیک) آقای مسجدجامعی ناگهان تغییر کرد و با صراحت تمام گفت: نه. این طور نیست. سیاست ما داشتن تنها یک تشکل فرهنگی در یک رشته نیست. کانون نویسندگان از ما تقاضای صدور مجوز فعالیت نکرده¬اند. وگرنه در چارچوب قانون، برای آنها هم مجوز صادر می¬کردیم. اما آنها خودشان نخواسته اند. گویا تصور می کنند اگر تقاضا کنند، دولتی می شوند.
هرچند اطلاعاتی که در این باره موجود بود، خلاف این را می¬گفت، اما به احترام مقام دولتی آقای مسجدجامعی و شان مجلس، صلاح ندیدم که در این باره با او محاجّه کنم و بگویم که این طور نیست. و اینکه «شما چه مسئول عالیرتبه دولتی نظام جمهوری اسلامی هستی که با وجود آن همه پیشینه ضداسلامی و انقلابی این افراد و تشکل منحله، به همین راحتی می گویی «اگر آنها هم درخواست صدور مجوز فعالیت کرده بودند برایشان صادر می¬کردیم»! همچنان که تحلیل بعدهای برخی دوستان این بود که دادن مجوز فعالیت به انجمن قلم ایران از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت اصلاحات، با نیت هموار کردن راه و توجیه برای صدور پروانه فعالیت برای کانون منحله مذکور در آینده بوده است. (هر چند خدا نخواست که آنان به این مقصودشان برسند.)
ضمن آنکه اقدامات بعدی آقای مسجدجامعی، هم در زمان تصدی مسئولیت معاونت فرهنگی و هم بعدا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کاملا ثابت می کرد که این گونه نیست که دست وزارت ارشاد برای ارائه کمکهای مستقیم به تشکلهایی مانند انجمن قلم ایران بسته باشد. کما اینکه من در همان جلسه به یک مورد از همین کمکهای قابل توجه وزارت ارشاد به تشکلی از اهالی قلم اشاره کردم که در همان زمان انجام شده بود. اما آقای مسجدجامعی در جواب گفت: اگر چنان کمکی هم انجام شده، از طرف شخص وزیر بوده.
وقتی پرسیدم: «فرقش چیست؟» گفت: وزیر بودجه ویژه ای در اختیار دارد که می تواند در مواردی که خود شخصا صلاح می داند، خرج کند.
(نمونه دیگر از موارد خلاف این ادعای ایشان که «وزارت ارشاد نمی¬تواند مستقیما به تشکلی فرهنگی کمک مالی کند»، مؤسسه خصوصی موسوم به «خانه شاعران ایران» بود. این مجموعه دارای مشی دوم خردادی، به رغم نام غلط¬¬انداز و البته خلاف قانونی که برای خود انتخاب کرده، یک مؤسسه کامل خصوصی - و نه یک تشکل صنفی و فراگیر- از شاعران کشور است. اعضای مؤسس آن - اگر اشتباه نکنم - هفت نفر شاعر بودند (بعدا دو نفر از آنها دار فانی را وداع گفتند)، که طبق اساسنامه¬شان، دقیقا مانند یک شرکت خصوصی، مقدرات مؤسسه را از ابتدا تا انتها در اختیار خود داشتند (و دارند). در این شرکت، اعضا نه حق انتخاب هیئت مدیره و نه بازرسان و نه مشارکت در تصمیم¬گیری راجع به سایر امور و مسائل را دارند. اما گردانندگانش، اولا از همان ابتدا در ساختمان مجللی متعلق به بیت المال سکونت گزیدند؛ بی آنکه کمترین هزینه ای بابت آن بپردازند. (این ساختمان که در یکی از گران¬ترین مناطق تهران (خیابان شهید کلاهدوز: «دولت» سابق) واقع شده، میلیاردها تومان ارزش دارد؛ و فقط در سال ۱۳۷۸ و به نرخ آن روز، نود میلیون تومان - از بیت المال - صرف تجهیز و بازسازی¬اش شد؛ تا این هفت نفر بتوانند در آن مستقر شوند. جدا از آن، از بدو تاسیس تا پایان دولت اصلاحات - و گویا حتی در اولین سال استقرار دولت نهم - همه ساله بودجه کلان مخصوصی از دولت دریافت می کردند؛ که آخرین رقم دریافتی آنان - با ز به نرخ همان سالها - در سال ۸۴، چهار صد و پنجاه میلیون تومان بود! (آقای دکتر پرویز، در زمان معاونت فرهنگی خود در وزارت ارشاد، پس از اطلاع از غیرقانونی بودن این پول، پرداخت آن را قطع کرد. هر چند بی توجه به سوابق آن، ظاهرا از طرق دیگری به آنان کمک کرد.)
آقای مسجدجامعی، در پاسخ من که گفته بودم انجمن قلم حدود دویست نفر از شاعران و نویسندگان و مترجمان و پژوهشگران رشته های مختلف علوم انسانیِ اغلب شاخص را در عضویت خود دارد - ظاهرا برای کوچک شماری کار ما - گفت: چهل هزار نویسنده جدید به وجود آمده اند که اولین اثرشان را در دهه 70 منتشر کرده اند!( این حرف او که در واقع عمق بی اطلاعی¬اش را از عوالم ادبی نشان می داد، تا مدتها بعد مایه مزاح دوستان اهل قلم بود.)
در پاسخ من که چند تن از مشاهیر را به عنوان اعضای انجمن قلم ایران نام برده بودم، با لحنی تسخرآمیز گفت: آقای حاکمی دوست من است؛ شما از عضویت ایشان می¬گویید!
که من هنوز هم متوجه نشده ام ربط حرف ما با این پاسخ چه بود!
در مورد جایزه قلم زرین گفت: انتخاب کتاب سال کار بسیار خوبی است. ما خودمان بسیاری از جایزه¬های کتاب سال را طراحی کردیم. بعد متولی ای برایش پیدا شد و دنبال کارش رفت.
که احتمالا منظورش جوایز بخش خصوصی متعددی بود که در آن دوران پدید آمدند و تقریبا همگی ماهیتی غیر یا حتی ضد دینی و انقلابی داشتند و کاملا با هزینه بیت المال - که به وسیله وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به گردانندگان آنها پرداخت می-شد - اداره می¬شدند. اغلب این جشنواره ها، با قطع کمکهای دولتی - پس از روی کار آمدن دولت نهم - منحل شدند یا از رونق پیشین افتادند.
احتمالا در انتقاد من از سیاست ناشرمحوری ارشاد در سالیان گذشته و لزوم تغییر آن به سیاست نویسنده محوری - که قبلا آن را در مصاحبه¬ها و یادداشتی نیز مطرح کرده بودم، گفت: دهه قبل با ناشران کار کردیم؛ وضعشان خوب شد. این دهه را برای [حمایت از] مؤلفان گذاشته ایم.
در حالی که سیاست ناشرمحوری تا پایان دولت آقای خاتمی برقرار بود؛ و تنها پس از تصدی معاونت فرهنگی وزارت ارشاد توسط دکتر پرویز، این سیاست تا حدودی تغییر کرد. هر چند با کنار گذاشته شدن او، در این زمینه، دوباره اوضاع به روال سابق برگشت.
به هر حال، آن دیدار، جز چند استکان چای داغ و مقداری لبخند محجوبانه از طرف آقای مسجدجامعی و بدرقه شدن محترمانه توسط ایشان تا دم آسانسور، هیچ چیز نصیب انجمن قلم ایران نکرد. بلکه اگر - در اثر نداشتن شناخت کافی از مشارالیه - قبلا کورسوی امیدی هم در دل من - در مورد احتمال یاری وزارت فرهنگ و ارشاد دولت اصلاحات به انجمن قلم ایران - وجود داشت، به طور کامل از بین رفت و به یاس مطلق تبدیل شد. همان گونه که تا پایان عمر این دولت نیز - جز دریافت هزینه جشنواره قلم زرین؛ آن هم از سال ۱۳۸۱ به بعد، کلا به مدت سه سال - از سوی وزارت ارشاد حتی یک ریال به این تشکل واقعا صنفی مردمی کمک نشد. (در آن زمان وزارت ارشاد هزینه چندین جایزه ادبی خصوصی دوم خردادی و شبه¬روشنفکری را می-پرداخت. لذا پرداخت هزینه تنها جایزه ادبی متعلق به یک مجموعه موجه، می¬توانست توجیهی برای آن پرداختهایشان ایجاد کند.)

3 نظر

سلام استاد طاعات وعبادتان قبول حق
استاد چرا یاد این خاطرات برایتان زنده شده؟ایا به نظر شما در دولت اینده باز به چنین فضایی برمی گردیم؟

سلام جناب سرشار.
طاعاتتون قبول.میتونم با ایمیل مزاحمتون بشم و معنی چند بیت از مثنوی رو بپرسم؟؟؟؟

ارسال نظر