آخرین خبر

  • • بیانیه انجمن قلم ایران در باره قتل عام بیرحمانه مردم مظلوم غزه
  • پنجشنبه 02 مردادماه 93

    به گزارش سرویس فرهنگی پانا، انجمن قلم ایران درباره اوضاع این روزهای غزه و حمله ددمنشانه رژیم صهیونیستی بیانیه‌ای به شرح ذیل صادر کرده است:


    بار دیگر دست جنایتکار صهیونیسم جهانی از آستین آلوده و عفن خویش بیرون آمد تا بر سر مردم بی پناه غزه بارانی از بمب و موشک فرو ریزد.

    در ماهی که مردم مسلمان این دیار میهمان ضیافت الهی‌اند، خود، چون ماهیان شکم دریده، خوراک بزم ددمنشان خونخوار گردیده اند.

    سکوت سازمان ملل، دیده‌بان حقوق بشر و حمایت آمریکای جنایتکار و انگلیس خبیث در برابر این فاجعه انسانی، خبر از عمق این جنایت پرده در پرده می دهد.

    هر چند اقتدار یک ملت مومن و مقاوم را هیچ سلاحی نمی تواند بشکند. این وعده الهی است.

    نصرت نهایی از آن مشتهایی است که با نام الله گره می خورند و چون فرود می‌آیند وزنی بارها سنگین تر از پیش می یابند، تا بر فرق دشمنی بنشینند که بنا به تقدیر تاریخ، هلاکتش نزدیک است. همان گونه که شب می رود و صبح صادق برمی دمد.

    انجمن قلم ایران این تجاوز آشکار را قویا محکوم می‌کند و ندای یاری جویانه مردم مظلوم غزه را در گوش همه روشنفکران و آزادگان جهان فریاد می‌کشد. باشد که پژواک این صدا آنها را که خفته‌اند به بیداری کشاند.

آخرين نظرات خوانندگان

  • مدیر: دوست عزیز اولا نقد لازمه رشد ادبیات و یک واجب ادامه
  • محمد حسین اطهری: هر کس دوازدهم را خوانده باشد می بنید که از ادامه
  • علیرضا حکمتی: باسلام باشعرتازه ای،منتظر آمدن شما هستم... ادامه

آخرين تصاوير

  • -IMG_3451.jpg
  • محمدرضا سرشار-3.jpg
  • محمدرضا سرشار-1.jpg
  • محمدرضا سرشار4.jpg
  • سندساواک در باره جشن هنر.jpg
  • قبا7.jpg
  • قبا6.jpg
  • قبا5.jpg
  • قبا4.jpg
  • قبا3.jpg

آخرین کتاب

  • • با سرویراستاری محمد‌رضا سرشار نوشته شد: «آغازی دیگر» برای یوسف
  • 9 مرداد 1393 ساعت 11:06
    «آغازی دیگر؛ داستان‌ها و نقد داستان‌های برگزیده پنج دوره جایزه ادبی یوسُف» با سرویراستاری محمد‌رضا سرشار عنوان کتابی است که به بهانه ششمین دوره برگزاری این جایزه منتشر شده است.
    به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) مقدمه کتاب «آغازی دیگر؛ داستان‌ها و نقد داستان‌های برگزیده پنج دوره جایزه ادبی یوسُف» به قلم محمدرضا سرشار، نقدی است درباره جشنواره داستان کوتاه دفاع مقدس «یوسُف».

    وی در ابتدا نام دبیران ادبی جایزه را به همراه داوران دوره‌های پیشین آورده است و با اشاره به این ‌که کمبود قابل توجه در عرصه داستان دفاع مقدس، در قلمرو داستان بلند و رمان بوده است و نه داستان کوتاه می‌نویسد: «درست‌تر این بود که این جایزه به هر دو مقوله [داستان کوتاه و داستان بلند و رمان] اختصاص می‌یافت. با چنین رویکردی تعداد آثار ارسال‌شده به دبیرخانه کمتر می‌شد، اما چه باک که گفته‌اند: یکی مرد جنگی به از صد هزار.»

    سرشار نقد خود به جشنواره را از گزینش داوران آن آغاز می‌کند و تعهد کامل به ارزش‌های اصیل دفاع مقدس را در کنار توانا و مجرب بودن از ضروریات این امر می‌داند و بر همین اساس می‌آورد: «نویسندگانی دارای کتاب‌های متعددی نیز در این زمینه [نقد ادبی] هستند. اما یا از ابتدا نگاهشان به این مقوله آن‌گونه که باید منطبق بر این ارزش‌ها نبوده یا به تدریج دچار استحاله فکری شده‌اند؛ اما این نکته از چشم‌های غیر تیز‌بین و فاقد قدرت نقد، دور نمانده است. طبعاً چنین افرادی صلاحیت نه دبیری و نه داوری چنین جشنواره‌هایی را دارند. در میانِ هم دبیران و هم داوران -متعدد- دوره‌های مختلف این جشنواره، متاسفانه از این افراد به چشم می‌خورند.»

    وی در ادامه تاکید می‌کند که «فقط منتقدان واقعی - و نه هر کسی که چیز یا چیز‌هایی به اسم نقد منتشر کرده- شایستگی داوری در این زمینه را دارند.... داشتن باور واقعی به ارزش‌های اسلامی و دفاع مقدس و دیدگاه صحیح مذهبی و بصیرت است.»

    تغییر داوران در هر سال برگزاری با هدف ورود سلایق مختلف در انتخاب آثار، دیگر موضوع مورد انتقاد سرشار به جشنواره «یوسُف» است: «این تغییر و تحول‌های مداوم، سبب می‌شود که سطح آثار برگزیده در دوره‌های مختلف گاه بسیار متفاوت و دارای فراز و فرود‌های غیر قابل قبول باشد.»

    وی به صراحت این جشنواره را «جشنواره نوقلمان» می‌خواند و معتقد است: «چنین جشنواره‌ای اگر هم کارکردش تشویق نوقلمان و کمک به رشد ادبی آنان باشد، کمک قابل توجهی به هدف اصلی از تاسیس جشنواره که همانا تولید آثار ارزشمند داستانی در زمینه دفاع مقدس است، نخواهد بود.»

    در ادامه یادداشت رحیم مخدومی، دبیر ادبی ششمین جشنواره یوسف درباره ضرورت انتشار کتاب برای نقد آثار دوره‌های گذشته با هدف برون‌رفت از آسیب رکود جشنواره‌ یوسف آمده است. مخدومی در یادداشت خود این نقد‌ها را نظر شخص نقاد معرفی می‌کند و شیوه این نقد‌ها را نیز قابل نقد می‌داند.

    سپس 16 داستان برگزیده به نویسندگی مجیدکلشتری، زهرا مشتاق، احمد شاکری، حسینعلی جعفری، محمدحسن ابوحمزه، زینب گودینی، تیمور آقامحمدی، جواد افهمی، مریم بیات‌تبار، شیرین اسحاقی، محبوبه حاج‌رضایی، محمد محمدسیفی، سیما صفاری آشتیانی، سجاد خالقی و امید مردانی بروجنی، پنج دوره گذشته، هر یک به کوشش یک نویسنده نقد شده‌اند.

    «آغازی دیگر» را انتشارات صریر با شمارگان سه‌هزار نسخه در قطع رقعی، 390 صفحه و به بهای 200‌هزار ريال منتشر کرده است.



نویسنده داستان‌ دینی باید مطلع و معتقد باشد/ تعریف محدوده مجاز تخیل

دوشنبه 6 مرداد 1393
گروه ادب: رئیس انجمن قلم با بیان اینکه نویسنده داستان‌های دینی باید درباره موضوع دارای اطلاعات دقیق و اعتقاد قلبی باشد، تأکید کرد: تخیل نویسنده در محدوده‌ای مجاز است که تعارضی با مسلمات تاریخی و ملاحظات فقهی نداشته باشد.
محمدرضا سرشار، رئیس هیئت مدیره انجمن قلم ایران، در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، درباره نگارش داستان با موضوع زندگی ائمه معصومین(ع) که با حساسیت‌های خاص همراه است و همین موضوع باعث ایجاد محدودیت نویسنده در نگارش اثر می‌شود که نمونه آن را در رمان «دوازدهم» می‌بینیم، گفت: به هر صورت نگارش آثار مذهبی محدودیت دارد و باید هم داشته باشد. چرا که این حوزه به صورت مستقیم با اعتقادات مردم مرتبط است. کسی که وارد این عرصه می‌شود، باید اطلاعات دقیق در آن باره داشته و نیت و هدفش پاک و خالص باشد.
نویسنده داستان‌های دینی باید فردی معتقد باشد
سرشار با تأکید بر اینکه نویسنده چنین آثاری باید یک قدم فراتر از مباحث یاد شده، به مبانی اعتقادی پایبند باشد، اظهار کرد: در غیر این صورت اگر نوشته‌هایش به تحریف بینجامد، مستوجب مجازات اسلامی می‌شود و حتماً اثرش هم طبق حکم شرع مشمول جمع‌آوری و امحاء می‌شود.
نویسنده «آنک آن یتیم نظر کرده» گفت: البته این موضوع به این معنی نیست که دست نویسندگان در نوشتن آثار مذهبی به طور کامل بسته باشد و آن‌ها نتوانند بنویسند.

وی با تأکید بر اینکه سال‌هاست در حوزه نگارش کتب دینی فعالیت می‌کند، گفت: نویسنده این آثار به اصطلاح «مغلول‌الید» (دست‌بسته) نیست. به هر حال نوشتن چنین آثاری محدودیت‌ها، امکانات و شرایط خاص خود را دارد.
سرشار در ادامه افزود: در کنار این محدودیت‌ها، اگر اثری به نحو شایسته و مطلوب در این حوزه به نگارش درآید، قطعاً اجر بسیار بالایی را هم خواهد داشت؛ هم در دنیا و هم در آخرت. مردم کشورمان نیز مردمی مذهبی و معتقد هستند و استقبال مطلوبی از آثار خوب این حوزه به عمل می‌آورند که با آثاری دیگر قابل مقایسه نیست.
اجر اخروی و دنیوی برای آثار مطلوب حوزه دین
وی اظهار کرد: بنابراین نویسنده این آثار اگر کارش را درست انجام داده باشد، هم از فروش و استقبال مطلوب آثارش برخوردار می‌شود و هم ممکن است اثرش در جوایز ادبی برگزیده شود. در مجموع اجر کار دنیایی‌اش را بیشتر از آثار عمومی می‌گیرد.
سرشار با اشاره به اینکه اجر اخروی این آثار نیز اگر درست انجام شود بی‌حساب است، یادآور شد: اگر چنین باشد که باید گفت «طوبی له»؛ خوش‌ به حالش.
این نویسنده پیشکسوت کشورمان درباره اینکه مؤذنی پیش از این عنوان کرده بود که از منابعی برای نگارش اثرش بهره نگرفته و تنها از دانسته‌های خود بهره گرفته است، گفت: مسلماً هیچ نویسنده‌ای اجازه ندارد که از ذهنیات خود در نگارش کتاب‌هایی که چنین حساسیت‌هایی دارند، استفاده کند.
استفاده از تخیل قطعاً در چارچوب مسلمات تاریخی نیست
وی در توضیح بیشتر افزود: البته در محدوده‌های خاصی تخیل نویسنده می‌تواند فعالیت کند و آن هم محدوده کمی نیست اما در چارچوب مسلمات تاریخی نمی‌تواند باشد. هیچ نویسنده‌ای نمی‌تواند در محدوده مسائل مذهبی، با چارچوب مسلمات تاریخی، فقهی و حدود شرعی آشنا نباشد، آنها را نادیده بگیرد و در این حدوده از تخیل استفاده کند. در این محدوده مطلقاً نمی‌توان از تخیل استفاده کرد.
سرشار ادامه داد: آن محدوده‌ای که تخیل در آن آثار آزاد است، محدوده‌ای است که مغایرت آشکار با چارچوب‌ها و محدوده‌هایی که اشاره شد، نداشته باشد یا تاریخ در آن قسمت مسکوت باشد و چیزی نگفته باشد، در غیر این صورت این قدر آزادی را یک نویسنده آثار مذهبی آن هم در کتابی بسیار خاص درباره چهارده معصوم(ع) ندارد.
بسیاری از منابع تاریخی دچار ضعف استنادی هستند
دبیر بیست و هشتمین جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی به بیان نکته دیگری پرداخت و عنوان کرد: برخی نویسنده‌ها ممکن است بگویند که اثرشان را بر مبنای یکی از منابع تاریخی نوشته‌ام و عیناً در آن منبع این مطلب بود.
وی توضیح داد: صرف استفاده از یک منبع تاریخی که وجود خارجی دارد، برای توجیه یک اثر هنری در این زمینه کافی نیست. بسیاری از منابع تاریخی، منابع ضعیف هستند و منابعی هستند که مورد قبول اهالی علم رجال و تاریخ دین و علما و بزرگان این رشته نیستند.
سرشار تأکید کرد: مسلماً نویسنده باید به دنبال منابع تاریخی موثق برود . وگرنه بسیاری از مطالب دروغ و اسرائیلیات و مطالب تحریف شده وجود دارد که در کتب تاریخی به چاپ هم رسیده است و بعضاً اسم نویسنده‌های بزرگ نیز روی آن آثار است، اما این موضوع کافی نیست که نویسنده به آن منبع اکتفا کند و آن را محور کار خود قرار دهد.

3 نظر

باسلام


باشعرتازه ای،منتظر آمدن شما هستم...

هر کس دوازدهم را خوانده باشد می بنید که از منابع تاریخی و مذهبی زیادی استفاده شده است وحتی نویسنده آنقدر به تاریخ وفادار بوده و ترس از خدا داشته که هر جا ا ز تخیلش استفاده کرده صریحا گفته اینجا برداشت من است تخیل من است این امر محتمل است و آنچه محتمل بوده در این قسمت آورده ام بی انصافیست این طوری قضاوت کنیم ایمانمان را به خاطر اختلافهای سلیقه ای نفروشیم توی این مملکت نوشتن از سختترین کارهاست وای به حال این که توی این بازار کساد نشر بخواهی مذهبی هم بنویسی این چهار نفر را پشیمان نکنیم که دیگر کسی جرات نکند سراغ کار مذهبی برود یا برود عین به عین از تاریخ رونویسی کند

ارسال نظر