آخرین خبر

  • • حداد عادل: قبل از انقلاب، سینما رفتن کابوس بود
  • دوشنبه 15 تیرماه 94


    قبل از انقلاب جماعت متدین ما سینما رفتن برایشان کابوس بود چرا که در آن زمان فضای عمومی سینما و محتوای فیلم ها، محتوایی غیر اخلاقی و به دور از ارزش های اسلامی بود.
    آیین اختتامیه جایزه قلم زرین در تالار تماشاخانه مهر واقع در حوزه هنری اسلامی به همت انجمن قلم ایران برگزار شد.

    به گزارش باشگاه خبرنگاران، سیزدهمین دوره جایزه قلم زرین در حالی برگزار شد که تجلیل از فرج الله سلحشور کارگردان و نویسنده سینما و تلویزیون یکی از اصلی ترین برنامه های این مراسم بود.

    محمد رضا سرشار رئیس انجمن قلم ایران در ابتدای این مراسم با اشاره به جایگاه قلم و ارزش روز قلم گفت: برای سیزدهمین بار جشنواره قلم زرین را از طرف انجمن قلم ایران برگزار می کنیم. تشکلی فراگیر که به هیچ حزب دولتی و غیر دولتی وابسته نیست و 15 سال پربار و موثر در عرصه فرهنگی را پشت سر گذاشته است.

    وی افزود: در این سال ها طراحی پیشنهادات و پیگیری اموری چون اعطای مدرک معادل به خبرگان بدون مدرک، تلاش برای به رسمیت شناختن نویسندگی به عنوان یک شغل، ترجمه آثار به زبان های بیگانه و .... را در دستور کار خود قرار داده ایم.

    سرشار در ادامه افزود: امسال جایزه قلم زرین را همراه با تقدیر از هنرمندی متعهد که در راه استقامت بر عقیده خود حتی تا پای آبرویش هم قدم پیش گذاشته برگزار می کنیم.

    در ادامه این مراسم حداد عادل رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی با تقدیر از فعالیت های فرج الله سلحشور گفت: قبل از انقلاب جماعت متدین ما سینما رفتن برایشان کابوس بود چرا که در آن زمان فضای عمومی سینما و محتوای فیلم ها، محتوایی غیر اخلاقی و به دور از ارزش های اسلامی بود. گویا تلقی این بود اگر هنر سینما از غرب آمده است محتوای آن هم باید همچون فیلم های غربی باشد.

    وی افزود: بعد از انقلاب فرهنگی خوشبختانه گروهی تربیت شدند تا بتوانند فیلم هایی و قصه هایی را بسازند که با حقایق و وقایع دین اسلام و کشورمان همخوانی داشته باشد. امروز فرج الله سلحشور برای من مصداقی از همان افراد متعهد است که می تواند فیلمی فاخر را به گونه ای بسازد که نه تاثیر آنی و لحظه ای که در دراز مدت بر ذهن ناخودآگاه جامعه و مخاطب تاثیر بگذارد و فرهنگ اسلامی و دینی مان را گسترش دهد.


    در ادامه این مراسم جمال شورجه کارگردان در تمجید از فرج الله سلحشور گفت: او هنرمندی است که ظاهر و باطنش یکی است و کوچک ترین اهانتی را به ارزش های انقلاب و دینی اش نمی پذیرد. این که فردی چند دهه ثابت قدم و با صلابت بر سر اسلام و قرآن و ارزش های انقلابی اش ایستادگی کند، جرات می خواهد.

    وی افزود: به خوبی می دانم که دغدغه اصلی او این روزها راه اندازی مدرسه کوچک فیلم سازی اسلامی است و این که بتواند ساخت سریال 72 قسمتی موسی کلیم الله را به پایان ببرد.

    همچنین فرج الله سلحشور با اظهار نظر درباره قصه متعهد گفت: اگر می خواهیم قصه ای بنویسیم این قصه باید واقعی باشد و عبرت آموز تا بتواند به مخاطب درس زندگی بدهد. سینمای امروز ما فاقد چنین نگاهی است سینمای امروز درهای رحمت الهی را به روی مخاطبان باز نمی کند.

    وی افزود: همچنان مسئولان ما تصور می کنند آن چه که از غرب آمده است وحی منزل است و متاسفانه امروز در سینمای خود می بینیم ارزش های اسلامی و قرآنی مان آن طور که باید در فیلم ها جایگاهی ندارند و همچنان چیزی را می سازیم که حاصل تفکرات غرب است.

    سلحشور در پایان خاطر نشان کرد: قصه های خوب بسیار داریم آرزوی من این است که بتوانم یکی از این قصه های خوب را که داستان زندگی حضرت موسی (ع) است را به اتمام برسانم. همچنین از دیگر آرزوهایم ساخت مدرسه ای است که بتوانیم در آن فیلم سازان متعهد به ارزشهای اسلامی و انقلابی را تربیت کنیم.

    در پایان این مراسم کامران پارسی نژاد دبیر سیزدهمین جشنواره جایزه قلم زرین گفت: این وظیفه ادبیات فارسی ماست که با ساختاری مستحکم برای تعالی مضامین مهم و ارزشمند ایران اسلامی قدم بردارند به همین جهت با برپایی جایزه قلم ایران به گزینش و معرفی آثار ارزشمند ادبی پرداختیم.

    سیزدهمین دوره جشنواره جایزه قلم زرین در حالی پایان یافت که آثار برگزیده 5 بحث نقد و پژوهش ادبی، داستان و شعر بزرگسال و داستان و شعر کودک و نوجوان انتخاب شدند.

    برگزیدگان سیزدهمین دوره جایزه «قلم زرین» به شرح زیر است:

    بخش داستان بزرگسال

    «مفتون و فیروزه» نوشته سعید تشکری از انتشارات نیستان به عنوان اثر برگزیده این بخش شناخته شد. این اثر به دلیل شخصیت‌پردازی عمیق و دقیق،‌ استفاده به جا از عنصر حقیقت، مانندی و دلالت‌گری، در ترسیم فرهنگ، باورها و مناطق طبیعی ایران،‌روایتی نو از انقلاب اسلامی 57، دوری از شعارزدگی در افشای ماهیت رژیم قبل از انقلاب به این درجه دست پیدا کرد.

    بخش شعر بزرگسال

    در این بخش مجموعه شعر «واژه وحشی» اثر حامد حسین‌خانی از انتشارات فصل پنجم به عنوان اثر تقدیری برگزیده شد. این اثر به دلیل داشتن تعهد شاعرانه به آرمان‌ها و ارزش‌های والای انسانی،‌تلاش‌های ارزنده برای دستیابی به افق‌های تازه،‌ نوآوری، زبان درخور تعمق و بیان مسائل و موضوعات تازه به تناسب زمان و پرداختن به آن به این درجه دست پیدا کرد.

    نقد و پژوهش

    کتاب «از نتایج سحر» (تحلیل شعر انقلاب اسلامی) اثر محمدرضا سنگری از انتشارات سوره مهر به عنوان اثر تقدیری برگزیده شد. این اثر به دلیل اشراف نویسنده نسبت به موضوع پژوهش، گونه‌بندی و تحلیل مناسب شعر انقلاب اسلامی از زمان پیدایش آن تا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و دوره حاضر، نوآوری در انتخاب موضوع پژوهش پیرامون شعر انقلاب مورد تقدیر قرار گرفت.

    داستان کودک و نوجوان

    «گل‌های کاغذی» نوشته محمدعلی گودینی، انتشارات نازگل به عنوان اثر تقدیری برگزیده شد. این اثر به دلیل روایت صمیمانه و ملموس از چگونگی رشد و تعالی نگاه دو نوجوان در مواجهه با واقعیت‌های حکومت ظالمانه رژیم ستمشاهی و نقش برجسته بیگانگان در اداره امور کشور به عنوان یکی از ریشه‌های انقلاب اسلامی مورد تقدیر قرار گرفت.

    شعر کودک

    مجموعه شعر «بوته خیس» اثر شکوه قاسم‌نیا از انتشارات پیدایش در شاخه شعر خردسال به دلیل برخورداری از حس عاطفی و صمیمیت خردسالانه زبان و لطافت شعری و مجموعه شعر«دم گربه‌ها را بکش» اثر طیبه شامانی از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در شاخه شعر کودک به دلیل استحکام زبانی و توجه به مضامین تازه به عنوان اثر تقدیری برگزیده شد.

آخرین کتاب

  • • چند نکته در باره نقد تأویلگرا نوشته : محمدرضاسرشار (رضارهگذر)
  • طاهرخانی تاریخ: دوشنبه چهارم اسفند 1393 /وبلاگ یک نقد
    منبع :روز نگاشت هایی در باره ادبیات پس از انقلاب اسلامی (بیست و پنچ نوشتار در باره هنرو ادبیات داستانی ،محمد رضا سرشار (رضا رهگذر)،تهران ، مرکزاسناد انقلاب اسلامی ، 1392،چاپ اول ، 420صفحه.

    سلسله نقدهای جدیدی که اساس خود را بر برداشت ویژه هر منتقد از اثردر هر دوره یا شرایط خاص ، یابر عنصر زبان و کشف رموز پنهان در آن گذاشته اند ، از این نظر که توجه نویسندگان و منتقدان را بیش از پیش و به شکلی علمی تر ا زگذشته به عناصری همچون زبان جلب میکنند ، قابل توجه و مثبت اند ؛ و در شکل تلطیف یافته خود، می توانند برای ادبیات برکاتی به همراه بیاورند . اما به همان شرط که مثلا، زبان راهمه چیز یک اثر ادبی ، و تحقیقات زبانشناسانه راهمه وظیفه نقد ادبی تلقی نکنند . چه ، در غیر این صورت ، مثل بعضی از مکاتب ادبی پیشین ، باتاکید مبالغه آمیز بر یک عنصر - هر چندمهم - و خلاصه کردن همه وظیفه ادبیات در پرداختن به آن ، آثار ادبی را از جنبه های زیبایی شناسانه و روح وهدفِ واقعی ِ آنها دور می کنند، و ادبیات را تا سطح یک مقوله شبه علمی - که به احتمال زیاد ، تا چند سال دیگر ، مبنای آن توسط یک نظریه متفاوت نقض خواهد شد- پایین می آورند . وقتی هم که این تب و تاب های اولیه فرو بنشیند ، هر یک از این مکاتب ، اگر واقعا اصیل باشند ، می توانند به عنوان تنها یک مکتب باهواداران خاص خود، باشیوه ای از نگاه ، که دریچه ای تازه را به روی بعضی عناصر ادبی گشوده ، و توجه منتقدان واهالی ادبیات را عمیق تر و بیشتر - و چه بسا متفاوت تر - نسبت به آن خاص جلب کرده اند ، در تاریخ ادبیات بمانند و ثبت شوند . اما اینکه به عنوان یک مکتب ادبی مسلط و فراگیر، دوام بیاورند ؛ قطعا نه! نکته ای که هر نویسنده ، منتقد یا دوستدار ادبیات ، همیشه در برخورد با یک اثر به خودگوشزد می کند باید این باشد که اصولا در طول تاریخ ادبیات ، تا همین امر وز ، عامل یا عوامل طبیعی ، واقعی و عام، که خواننده را به سوی آثار ادبی جلب و جذب کرده - بدون تحملیها و غلط و بد آمووزیهای رایح توسط منتقدان و نظریه پردازان ادبی افراطی و تفریطی و منحرف - چه بوده است ؟ آن گاه ، گمان می رود به راحتی تکلیف خود رابا بسیاری از این نظریه های مبالغه آمیز ِ انحرافی ، روشن کند . به بیان دیگر ، مشکل اصلی که باعث می شود کسانی ، در برخورد با این قبیل مکاتب ، گاهی دچار سردرگمی شوند، اغلب ، چیزی جز همن نداشتن تعریفی مشخص از ادبیات و وظایف آن ، یا فراموش کردن این تعریف نیست . اما حتی درصورت پذیرش بی چون وچرای این مکاتب ، باید جند نکته را در این ارتباط،مد نظر داشت : اول انکه ،نقدهای تأویلی و همخانواده آن، عمدتا در مورد آثاری که در آنها آفرینش کاملا اصیل و ناخودآگاه صوورت می گیرد ،می تواند مفید باشد. حال آنکه اغلب آثار نویسندگان، پس از نگارش اولیه ، چه از نظر ساخت و پرداخت و چه زبان ، بارها و بارها بازنگری ، اصلاح و بازنویسی می شوند . ضمن آنکه اغلب این آثار ، از ابتدا هم آگاهانه و با حضورِ ذهنِ کامل نویسنده به رشته تحریر در می آیند . یعنی از آن جنبه های ناخودآگاهانه ، یا بسیار کم در آنها وجود دارد، یااگر هم وجود دارد ، در ضمن بازنویسی و حک و اصلاح های مکرر ، این جنبه آنها ، به حداقل می رسد . بنابر این،بحث «متن بسته تأویل پذیر » در مورد این آثا، تقریبا اصلامصداق ندارد . اما از اینکه بگذریم ، اصل اینکه یک متن ادبی را تاحد متون رازآمیز و هزار لایه مذهبی بالا ببریم ، وبرای آن ،تأویلهای مختلف قایل شویم هم ، از آن انحرافهای فوق العده مبالغه آمیز و سوء استفاده گرانه است . ابهام در هنر ، لزوما نشانه عمق نیست . بلکه اغلب ، دال بر نارسایی ِ بیان و لکنت در ذهن و زبان ، وناتوانی هنرمند در انتقال مفاهیم ذهنی و احساسهای خود به مخاطبان اثرش است . به همین سبب ، این گونه نقدها، گاه خود می تواند تبدیل به نوعی پبرایه بستن بر اثر ، از سوی به اصطلاح منتقدان ،و ابزار ی برای تحمیل منویات و اغراض درونی آنان برآن گردد؛ که باعث انحراف ذهن مخاطبان ، از درونمایه های واقعی ِ موردنظر نویسنده می شود .

    کتاب روزنگاشت هایی در باره ادبیات داستانی پس از انقلاب شامل بیست و پنج نوشتار در باره هنر و ادبیات داستانی است . زیبایی و هنر از نگاه دین ، روشنفکر و مسئولان ، آیاهنرمند ان روشنفکرند ، تفاوتهای داستان و نمایش ، کدام درست است ، رابطه ادبیات و جنگ ، در طول تاریخ ، نگاه داستان نویسان ما به جنگ تحمیلی ، چرا کمتر داستان بلند و رمانی از جنگ داریم ، گوشه ای از سیر آموزش داستان نویسی پس از انقلاب ، گذری بر ادبیات داستانی انقلاب ، ادبیات داستانی در دوران صدرات عطاالله مهاجرانی ، دلایل پیچیده و دشوار فهم نمایی برخی آثار ادبی ، مدگرایی در هنر و ادبیات ، نوآوری از چه کسان ، اثر جهانی ، چگونه اثری است ، جند نکته در باره نقد تأویلگرا ، آیا کافکا صهیونیست بود،یادداشتی بر بورخس ، جلال آل احمد، از زوایه دیگر ، درباره سیمین دانشور ، سیر اندیشه نادر ابراهیمی از آغاز تا سال 1367، چشم انداز هنر و ادبیات انقلاب اسلامی از نگاه رهبر ، باید هاونبایدها ی نشر از نگاه رهبر، عنوان مقالاتی است که محمد رضا سرشار در این کتاب تالیف کرده است .

    نویسنده در قسمتی از پیشگفتار کتاب چنین آورده است : بسیاری از فضلا توصیه می کنند برای شناخت یک ملت خواندن داستان های آنها از مطالعه و بررسی تاریخ و سرگذشت شان ضروری تر است ، لذا می توان گفت ادبیات ملل آینه تمام نمای احساسات وادراکات آنان و انعکاس دهنده حالات و روحیات جمعی شان می باشد .


بیانیه هیئت داوران بخش داستان کودک و نوجوان سیزدهمین جشنواره قلم زرین

جشنواره قلم زرین، اولین بار در تاریخ برگزاری خود، داوری در باره ی کتابهای داستان چاپ شده برای رده های سنی کودک و نوجوان در سال ۱۳۹۳ را در دستور کار خود قرار داد. نکات مهم و قابل توجهی در بررسی این آثار به چشم می خورد که دقت در آنها از سوی همکاران اهل قلم و متولیان امور، خالی از فایده نخواهد بود. هیئت داوران ضمن تشکر صمیمانه از نویسندگان و ناشرانی که با علاقه به فرهنگ این مرز و بوم، همچنان کمبودها و مشکلات اساسی حوزه ی نشر را تحمل می کنند و قلم بر زمین نگذاشته و نشر را ترک نکرده اند، فهرست وار مواردی را متذکر می شود:
الف) رده های سنی کودک:
۱- توجه ویژه به فرم و غفلت از مضامین ارزشمند و مورد نیاز مخاطب، اشکال عمده ای بود که در بیشتر آثار به چشم می خورد.
۲- موضوع بیشتر داستانها تکراری بود و تنوع کمی در سوژه ها به چشم می خورد.
۳- «جذابیت و کشش» عنصر کمیاب آثاری بود که مورد مطالعه قرار گرفت.
۴- همان طور که فقدان تخیل، نقصی بزرگ در داستانهای کودک است، تخیل بی مرز و عنان گسیخته نیز مخاطب را دچار سردرگمی می کند.
۵- مسائل روز و آنچه کودک در زندگی روزمره با آن مواجه می شود، کمتر مورد توجه نویسندگان قرار گرفته است.
۶- آثاری که ارزشهای فرهنگی را به درستی مطرح کنند، بسیار اندک بودند و آن ناچیز نیز از ضعفهای تکنیکی رنج می بردند.
ب) رده های سنی نوجوانان
۱- آثار بسیاری، تقریبا به طور کامل، کپی برداری داستانهای مشابه خارجی بودند. این نکته مخصوصا در داستانهای فانتزی بیشتر مشهود بود. در این دسته از آثار، با نوعی گرته برداری و تقلید کورکارانه از سوژه ی داستانهای بیگانه مواجه هستیم. ازعناصر بومی فرهنگ ایرانی در این آثار خبری نیست!
۲- داستانهای واقع گرا نیز ضعفهای تکنیکی آشکار داشتند.
۳-«نوآوری» در آفرینش داستانهای جذاب، به چشم نمی خورد و نوع روایت و شخصیت پردازی، عموما، تکراری و ملال آور بود.
۴- عجله در پرورش قصه و شتاب زدگی در پرداخت، ضعف عمومی آثار این دوره بود.
۵- نقش مذهب و مضامین ارزشمند دینی در بیشتر داستانها بسیار ضعیف مطرح شده است و اگرهم مضمون ارزشمندی به چشم می خورد، از منظر اومانیستی است.
۶- به جز موارد اندک، در بیشتر آثاری که به انقلاب و حواشی آن پرداخته اند، از نمایش ریشه های انقلاب غفلت شده است و «پرداخت سطحی» مشکل عمومی این داستانهاست توجه صاحبنظران را به موارد زیر جلب می کند.

ارسال نظر